*Note to self* ‘Vandaag begin ik aan het laatste hoofdstuk.’

blaadjes verfrommeld

Tussen alle promotieactiviteiten en het maken van een nieuwe cover voor Het Atria Project door, schrijf ik verder aan deel twee van Abby’s verhaal. Ondertussen is de 80.000 woorden grens ruim gepasseerd. De verhaallijntjes komen samen en ik sta op het punt het verhaal af te ronden met de finale: het laatste hoofdstuk. Er staat nog geen woord op papier van de finale, maar het zit allemaal in mijn hoofd.

Maar, ik merk dat ik aan het uitstellen ben. Ben ik wel klaar om afscheid te nemen van Abby Ryan? Dit deel is immers het laatste. Er is zoveel gebeurd met haar en ze zit zo in mijn bloed, dat ik Abby enorm ga missen als haar verhaal verteld is.

Maar het moet, want ik wil het boek nog in 2016 uitgeven. Dat is een deadline die ik mijzelf gesteld heb. Ik heb alweer een mijlpaal bereikt: 82.223 woorden. Het zegt eigenlijk niets. Ik heb het al eerder gezegd: een verhaal is verteld als het verteld is, onafhankelijk hoeveel woorden het telt.

Oké, laptop aan…daar gaat ie dan. De laatste verhaallijnen opschrijven en dan…

De finale.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.