Notitieboekje, waar zou ik zijn zonder je?

Inspiratie kan op de vreemdste momenten in me opkomen: terwijl ik wandel, afwas, schoonmaak, strijk of als ik onderweg ben en voor je uit zit te staren in de auto (ik carpool).20160628_070858

Meestal heb ik mijn notitieboek bij me. Soms neem ik hem niet mee, omdat ik denk dat ik gerust zonder kan. Juist dan zul je zien dat de wildste ideetjes in me op komen. Ik scharrel een stuk papier
op en schrijf het idee op. Ik heb ook al eens een heel epistel in mijn notitieblok van de telefoon zitten tikken. Geen goed idee trouwens (kleine letters).

Je ziet dat er verschillende losse vellen in het boek zitten. Dat zijn dan van die – ik heb je niet bij me – momenten. Het handige van dit boek is, dat het verschillende schutbladen heeft na – zoveel- pagina’s. Iedere idee komt achter een ander schutblad. Zo heb ik ook nog de ruimte om wat uit te werken.

 

Voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron heb ik twee A4 schrijfblokken volgeschreven, plus een klein boekje (zie hieronder), dat handig was voor in de tas. En dat, terwijl ik het meeste direct op de computer intik.boekje klein

Daarnaast zijn er tijden dat ik helemaal geen zin heb om de computer aan te zetten. Nee, ik moet op dat moment schrijven. Papier werkt dan het beste voor mij. Alleen van het gevoel van papier word ik al blij. Hetzelfde heb ik trouwens met het lezen van boeken. Doe mij maar een boek in plaats van een schermpje (E-Book). Maar ik dwaal af…

Ik ben blij met mijn notitieboeken omdat ik nu precies kan zien hoe de verhaal van Abby en haar vrienden begonnen is. De research die ik gedaan heb: klopt de stand van de sterren wel bij het jaargetijde, hoe is de temperatuur daar op dat moment? Daar zijn best veel uren in gaan zitten. Als ik een verhaal vertel wil ik wel dat de feiten kloppen.

Je ziet een klein deel van de shortlist van de personages uit het boekje steken (om geen spoilers weg te geven heb ik maar een klein randje laten zien). Dat is een geheugensteuntje zodat ik niemand kan vergeten. Het is immers de bedoeling dat ieder verhaaldraadje een einde krijgt. De connectie tussen de personages en de verhaallijn op papier zetten helpt daarbij. Ik heb zelfs een hele stamboom gemaakt van Abby Ryan. Misschien zet ik die ooit nog eens hier op mijn blog.

In mijn boekenkast staat een al gloednieuw notitieboek te wachten. Maar eerst deze vol schrijven, tekenen en knutselen…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s