Laatste dag van maart 2019!

Het is alweer de laatste dag van maart 2019!1550491005

Evolutie
Morgen, op 1 april is Evolutie 1 jaar! Dat is geen grap! Woehoe! Het boek heeft al een weg gevonden naar veel lezers en ligt in steeds meer bibliotheken. Heb jij het al gelezen? Morgen komt er een leuke actie online, want wie jarig is, trakteert!

Lezersclub
Wil je op de hoogte blijven, maar toch niet iedere week een e-mail ontvangen? Mijn Lezersclub is meer dan alleen een nieuwsbrief. Normaal gesproken stuur ik iedere maand een e-mail met een update over de manuscripten waar ik aan werk en vaak een (win) actie. Ik probeer in iedere editie informatie te verstrekken die je nergens anders kunt lezen*.
Zo kon je in editie februari een paperback van Het Atria Project winnen en in editie maart kreeg ieder lid die reageerde op de e-mail een goodie pakket!
Interesse? Schrijf je dan in, uitschrijven kan altijd!

Fijne zondag,

Warme groet,
Ursula

 

 

*op dat moment

No Stone Unturned

Mijn derde Frank Morin.

De cliffhanger aan het einde van boek twee maakte dat ik direct aan boek drie begon. Ik wilde graag weten hoe het verder ging. In plaats van door te gaan waar deel twee eindigde, hield Frank Morin me nog even in spanning.

images

Kon deel drie me evenzo boeien?

Ja, dat kon het. Hoewel ik in deel drie soms het gevoel had dat er iets teveel aandacht werd geschonken aan de technieken die uitgevonden werden ( ga er niet teveel op in om spoilers te voorkomen), bleef het verhaal boeien. Connor leert steeds meer over zichzelf, maar blijft door alle geheimen nog steeds een beetje achter de feiten aanlopen. Frank introduceert nieuwe personages in dit deel. Ze passen mooi in het verhaal (Elfonel, Unclaimed) en maken duidelijk wat er allemaal op het spel staat. We verblijven in deel drie voornamelijk in de Carraig, de school voor Petralists.

Eigenlijk ontdek je samen met Connor wat de geheimen zijn die eeuwenlang verborgen zijn gebleven. Iedereen heeft een eigen agenda, iedereen wil winnen in het grootste evenement in de Carraig, waar iedereen zijn kunsten kan laten zien. Connor maakt nieuwe vrienden, maar ook vijanden. Terwijl het gevaar het hoogtepunt bereikt, vechten Verena en Shona om zijn liefde. Connors hart behoort echter maar toe aan een van hen, maar om haar leven te redden moet hij met de ander een deal sluiten. En dan gebeurt waar niemand op had gerekend… zeker Connor niet. Maar als hij zich veilig waant, weet je eigenlijk al dat dat van korte duur is.

 

Ik kijk uit naar deel 4!

Mijn eerste Frank Morin…

Door toeval maakte ik kennis met de boeken van Frank Morin. We delen een zelfde coverfoto. Hoewel Frank al heel lang verhalen vertelde, voornamelijk aan zijn gezin, is hij pas sinds kort begonnen met het uitgeven ervan. Hij lanceerde veel van zijn boeken in een jaar. Een slimme aanpak, want lezers kijken vaak hoeveel boeken iemand al geschreven heeft, voordat ze zich aan een boek van een ‘nieuwe’ auteur wagen. 

Dat Frank en ik toevallig eenzelfde stockfoto uitkozen als cover voor een boek en ook nog overeenkomsten hebben in het genre dat we schrijven, maakte mij nieuwsgierig naar zijn werk. Toen ik eenmaal de flaptekst van Set in Stone had gelezen, besloot ik direct alle e-books in de serie te kopen.

De reviews die Set in Stone krijgt (op Amazon) zijn heel verschillend!
Van 1 tot 5 sterren… De ene lezer kan niet wachten tot het volgende deel, terwijl andere lezers niet eens tot de helft van het boek komen, of het gewoon te moeilijk vinden om te volgen.
Een aantal van die 1, 2 en 5 sterren reviews las ik overigens pas, nadat ik deel 1 uit had.

Frank Morin. Set in Stone, deel 1 van de Petralist serie. 

Wat een geweldige introductie in de wereld van Petralists door de avonturen die Connor meemaakt. Vanaf het begstone-re-revised-cover-for-webin van het verhaal werd ik meegesleurd in een wereld vol normale mensen met absoluut originele talenten. De titel van het boek ‘Set in Stone’ geeft al iets weg van wat je staat te wachten, al duurt het even voordat het helder wordt wat het dan precies is. Het heeft natuurlijk met steen te maken…

Connor valt toevallig in een avontuur dat hij helemaal niet wil. Maar het heeft gevolgen voor alles en iedereen om hem heen.

Hoewel ik het aantal vechtscenes veel vond, hadden ze wel een doel; ik kwam steeds meer te weten over de wereld van de Petralists en Grandurians en dat van Connor natuurlijk!

Terwijl Connor (hij is 16) zijn best doet om zijn ‘curse’- vloek- onder controle te houden, worden zijn hart en hoofd op hol gebracht door fraaie dames met een eigen agenda. Door zijn leeftijd reageert Connor soms onbezonnen, stort hij zich ergens in zonder na te denken en lijkt hij niet echt van zijn fouten te leren. Maar alles wat Connor wil is het goed doen en dat maakte dat ik me echt kon inleven in het karakter. Aan het einde van het verhaal zit de snelheid er behoorlijk in, gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op. Frank zet de laatste hoofdstukken zo op papier, dat ik het vervolg gewoon moet weten!

Het tweede deel staat alweer op mijn ereader!

 

Nieuws: de redacteur is klaar!

Goed nieuws! De redacteur is klaar met het redactiewerk voor De vloek van Bedaron. Nu is het aan mij om de op- en aanmerkingen te verwerken.

Goed fout

Ai, ai! Het is nooit leuk om al die opmerkingen te zien bij de ontvangst van je manuscript dat ‘af’ is. Het maakt geen verschil of je nu op nummer 1 van de bestsellerlijst staat of niet; je manuscript is het product van uren werk.

Concentratie, ploeteren, twijfelen, veranderen, schrappen en herstellen. Staren naar de muur, binnen zitten bij mooi weer omdat ik die passage, dat hoofdstuk af wil hebben; ten slotte heb ik extra verlof genomen om te schrijven. Een doel stellen en aanpassen. Conflicten creëren en weer oplossen. De druk voelen van presteren, in het gewone leven en mijn betaalde baan van 32 uur in de week. Al dat werk, al die energie en dan nog: rode strepen, rode strepen. RODE STREPEN!

Maar ik word steeds beter in het ontvangen van kritiek van de redacteur. Het is zijn vak om met een loep door mijn werk te pluizen. Om vraagtekens te stellen bij een zin of alinea. Daarvoor huur ik hem in en hij is echt een kei in zijn vak! Nadat het schaamrood van mijn kaken af is, omdat ik ‘simpele’ fouten over het hoofd heb gezien, haal ik diep adem en ga verder.

Leermomenten, dat zijn het. Ik word gewezen op mijn zwakke punten en mijn sterkere punten. Wat kan er beter? Wat MOET er beter? Wat is goed, en wat is goed fout?

Ademhalen en laten bezinken. Dan realiseer ik mij des te meer dat de redactie iedere euro meer dan waard is. Nog even een paar dagen afstand nemen van mijn werk, voor een frisse blik. En dan:

Work in progress!

Dinsdag update

De digitale stilte is oorverdovend geweest afgelopen week. De oorzaak was en is eigenlijk nog steeds, een erg pijnlijke rug door een verkeerd opgetilde doos. Lang zitten gaat dus niet. Dat is lastig als je wilt schrijven.

Het zal je wellicht verbazen maar schrijvers zijn ook maar mensen.

Het voordeel is wel, dat ik tijd genoeg had om het werk van andere schrijvers te lezen. Zie hier het bewijs. Het boek Children of Time is bijna uit! Zeshonderd bladzijdes telt het boek, in kleine le20160816_144748tters. Een sciencefiction boek dat, naar mijn mening,  een heel ander licht werpt op spinnen. Ja, die hebben namelijk een hoofdrol in dit boek. En het zijn niet zomaar spinnen! Nog even het laatste stukje lezen en dan weet ik hoe het af loopt.

John Water heeft zich niets aangetrokken van mijn rug en heeft onder protest (hij eiste dat ik de op papier geschreven woorden ging tellen – duh- ) zijn verhaal verder uit de doeken gedaan. Ik zei de vorig keer al dat hij concurrentie had gekregen van een vrouwspersoon: zij heet Valerie Smid. Zij tettert ondertussen in mijn andere oor om ook gehoord te worden. Ze kan er niets aan doen, zij denkt dat zij de enige is die iets te vertellen heeft. Ze weet nog niets van John’s bestaan. Oh! Heb ik daar nu een spoiler verklapt?

Goed, ik duik weer in het papier. Tot de volgende keer. Met gezonden pijnloze rug hoop ik.

 

Gemist: Paperback Book Day

Ik las het vanmorgen op Facebook: gisteren was het Paperback Book Day. Het zal geen toeval geweest zijn dat het achtste deel in de Harry Potter serie ‘The Cursed Child’ in Engeland uitkwam.

In mei, toen wij tijdens onze vakantie in Darlington kwamen (je weet wel, waar de boekenhemel is), was de etalage al helemaal ingericht. Ik heb alle DVD’s van Harry Potter, maar de boeken nog niet. Natuurlijk heb ik nu spijt dat ik ze niet heb gekocht.

DSCN1811

Ik heb wel even staan kijken hier. Is het geen plaatje? De dames van de boekhandel hebben zich helemaal laten gaan.

Paperback Book Day dus… Nu bedenk ik mij: wat was mijn eerste zelfgekochte paperback ? Ik weet het niet meer. Het is al zo lang geleden!

Vroeger, toen ik nog piepjong was, gingen we naar de bieb. Boeken kregen we alleen op verjaardagen, omdat ze kostbaar waren.Het eerste boek dat ik gekregen heb, is geloof ik Wipneus en Pim. 

wipneus en pim

Maar de eerste zelfgekochte paperback? Veel van mijn oude boeken heb ik vorig jaar nog weggegeven. Het oudste boek dat ik nu nog heb, is het boek van Bill Bryson: Down Under. Herstel: ik vond net ook nog een exemplaar van The Hobbit, uit 1992.

Het antwoord moet ik jullie dus schuldig blijven. Weet jij nog van welke auteur je eerste gekochte paperback was?

 

Vrijdag update

Half Nederland is op vakantie. En Het Atria Project is door velen meegenomen over de grens: België, Frankrijk, Kreta…

Een tijdje geleden schreef ik in mijn blog dat ik recensie exemplaren verstuurd heb van Het Atria Project. De recensenten ontvangen gratis het boek, in ruil voor een recensie. Ik heb bij de selectie van de mensen niet gekeken welk genre ze normaal gesproken lezen. Dat kan een risico zijn als het genre waarin ik schrijf hen helemaal niet ligt, maar het kan je ook op een andere manier naar je boek leren kijken. Je doelgroep beter bepalen en een eerlijk beeld geven wat mensen van je boek vinden en waarom ze het erg mooi of juist minder vinden.

Celine, van Portable Magic, heeft onlangs een recensie-exemplaar gelezen en eerlijk haar mening gedeeld over wat zij van Het Atria Project vond. Haar recensie heb ik ‘herblogd’ op mijn wordpress. Meer recensies en reviews lees je hier.

Het tweede en laatste deel van het verhaal van Abby Ryan is door alle proeflezers, gelezen. De op- en aanmerkingen heb ik verwerkt. De vloek van Bedaron telt nu 95.787 woorden (inclusief dankwoord). Een kleine 4.000 woorden minder dan Het Atria Project.
Mijn agenda is nogal vol geweest en ook de komende tijd moet ik in spagaat om het schrijven, corrigeren, coverontwerpen te delen met ‘het gewone’ leven. Doordat ik mijn aandacht moet verdelen, lijkt het misschien alsof er niets gebeurt, maar achter de schermen ben ik druk bezig om de cover af te maken en de puntjes op de I te zetten.

Daarnaast heb ik gespeeld met de gedachte om in het einde van het boek extra informatie toe te voegen over de achtergrond van Abby Ryan. De afweging is: voegt het iets toe, is het leuk voor de lezer?  Of moet je sommige dingen laten zoals het is. Ik kan natuurlijk ook kiezen om een gratis bijlage downloadbaar te maken voor de lezers. Ik ben er nog niet uit.

Ondertussen is het verhaal van John Water een nieuwe fase in gegaan. Als vingers spreidt de verhaallijn zich uit: alsmaar verder en dieper in de wereld van John. En hij mag dan wel de ‘leading man’ van het verhaal zijn, hij krijgt geduchte concurrentie van een dame. 49342Dat had hij niet zien aankomen, kan ik je zeggen. Alsof hij zijn handen al niet vol genoeg heeft aan zijn eigen leven!

Hiernaast de actuele status van het aantal woorden.

Ten slotte wens ik iedereen die vakantie heeft of krijgt een fijne tijd. 

Notitieboekje, waar zou ik zijn zonder je?

Inspiratie kan op de vreemdste momenten in me opkomen: terwijl ik wandel, afwas, schoonmaak, strijk of als ik onderweg ben en voor je uit zit te staren in de auto (ik carpool).20160628_070858

Meestal heb ik mijn notitieboek bij me. Soms neem ik hem niet mee, omdat ik denk dat ik gerust zonder kan. Juist dan zul je zien dat de wildste ideetjes in me op komen. Ik scharrel een stuk papier
op en schrijf het idee op. Ik heb ook al eens een heel epistel in mijn notitieblok van de telefoon zitten tikken. Geen goed idee trouwens (kleine letters).

Je ziet dat er verschillende losse vellen in het boek zitten. Dat zijn dan van die – ik heb je niet bij me – momenten. Het handige van dit boek is, dat het verschillende schutbladen heeft na – zoveel- pagina’s. Iedere idee komt achter een ander schutblad. Zo heb ik ook nog de ruimte om wat uit te werken.

 

Voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron heb ik twee A4 schrijfblokken volgeschreven, plus een klein boekje (zie hieronder), dat handig was voor in de tas. En dat, terwijl ik het meeste direct op de computer intik.boekje klein

Daarnaast zijn er tijden dat ik helemaal geen zin heb om de computer aan te zetten. Nee, ik moet op dat moment schrijven. Papier werkt dan het beste voor mij. Alleen van het gevoel van papier word ik al blij. Hetzelfde heb ik trouwens met het lezen van boeken. Doe mij maar een boek in plaats van een schermpje (E-Book). Maar ik dwaal af…

Ik ben blij met mijn notitieboeken omdat ik nu precies kan zien hoe de verhaal van Abby en haar vrienden begonnen is. De research die ik gedaan heb: klopt de stand van de sterren wel bij het jaargetijde, hoe is de temperatuur daar op dat moment? Daar zijn best veel uren in gaan zitten. Als ik een verhaal vertel wil ik wel dat de feiten kloppen.

Je ziet een klein deel van de shortlist van de personages uit het boekje steken (om geen spoilers weg te geven heb ik maar een klein randje laten zien). Dat is een geheugensteuntje zodat ik niemand kan vergeten. Het is immers de bedoeling dat ieder verhaaldraadje een einde krijgt. De connectie tussen de personages en de verhaallijn op papier zetten helpt daarbij. Ik heb zelfs een hele stamboom gemaakt van Abby Ryan. Misschien zet ik die ooit nog eens hier op mijn blog.

In mijn boekenkast staat een al gloednieuw notitieboek te wachten. Maar eerst deze vol schrijven, tekenen en knutselen…

 

De volgende fase

De volgende fase is ingegaan van

de vloek van bedaron

De kaft van het boek is altijd een lastig onderdeel. Het moet sprekend zijn. Je moet een beetje kunnen zien wat er zich in het boek afspeelt en het moet je samen met de flaptekst verleiden om het boek vast te pakken en te kopen.

Ik wil dat Abby een rol speelt op de kaft. Het is immers haar verhaal. Er zijn drie foto’s die goede kandidaten zijn. Nu rest mij nog de taak om een keuze te maken.

Gelukkig heb ik nog even, want de proeflezers zijn nog druk lezende. Daarna volgt een redactie door een professioneel bureau en dan kan het gaan gebeuren: de volgende fase… pre-publicatie.

 

Donderdagavond update

Proeflezen:

Vanavond hebt ik de laatste opmerking van een proeflezer verwerkt. Het was een typefoutje die ik in de haast van het schrijven had gemaakt. Natuurlijk heb ik het verhaal nagelezen, maar ik verbaas me er telkens over hoe gemakkelijk je over je eigen fouten heen leest.

Je hersens doen gekke dingen met je. Vaak zijn er helemaal geen klinkers nodig, maar kun je toch lezen wat er staat.
Zo kan het zomaar dat ik leesblind ben voor mijn eigen tekst. Natuurlijk helpt het niet dat ik het verhaal al verschillende keren gelezen en geredigeerd heb. Ik weet gewoon wat er moet staan. En dan blijven de typefoutjes onopgemerkt.

Dat is de waarde van een proeflezer. Die kijken niet alleen of het verhaal klopt, lekker loopt qua zinsopbouw en of je typefouten maakt. Ze kijken ook of er genoeg vaart in zit. Want zeg nou zelf: als je proeflezer al in slaap valt…
Zij kennen het verhaal niet. Voor hen is ieder woord ‘fris’. Het grappige is; als ik een stuk terug krijg en het door de proeflezer met rood is aangegeven dat er een fout zit, dat ik dan soms twee keer de zin moet lezen om de fout te zien. Gewoon omdat ik weet wat er moet staan. Raar hoor, die hersens!

John Water:

Ik heb John een beetje in zijn eigen sop gaar laten koken de afgelopen twee dagen. Tja, het is niet aardig van mij, gezien de penibele situatie waarin hij nu zit.

Maar ja… Ik wilde toch graag De vloek vjohn 24361an Bedaron ‘opknappen’.

Desondanks zijn er wel een aantal woorden bij gekomen… Iets meer dan 4.000.

Morgen zal ik weer naar hem luisteren. Ik zal wel oordoppen in moeten doen, hij heeft twee dagen zijn mond moeten houden. Mocht ik de 30.000 woorden grens halen (en dat is erg optimistisch van mij) dan zal ik verklappen waar het verhaal zich afspeelt.

Vaderdag:

Zondag is het Vaderdag. Heb je geen idee wat je moet geven? Denk dan eens aan Het Atria Project, of een ander boek. Koop het bij je plaatselijke boekwinkel, ze zullen er blij mee zijn dat je hen steunt.

Het Atria Project ligt bij Primera Ulft en is online te koop bij Bol en een gesigneerd exemplaar kun je bij mij kopen.