Zaterdagmiddag update

Over schrijven en onvoorziene omstandigheden.

 

Lieve volgers,

In maart 2018 ben ik al begonnen met het opzetje van Blood Magic, direct na het voltooien van de eerste versie van Blood Rivals. Terwijl dat manuscript onder handen werd genomen door de Engelse editor, waren de eerste hoofdstukken van het derde deel uit de Dragon Queen Series al geschreven.
Gelukkig werk ik – als het kan – in het voren, omdat er altijd onvoorziene omstandigheden op mijn pad kunnen komen, en omdat het verhaal gewoon uit mijn hoofd moet. Afgelopen week heb ik Blood magic afgerond. Het manuscript gaat in april naar mijn Engelse editor.

Eindelijk! Ik zeg dat, omdat ik normaal gesproken een verhaal in minder tijd afrond. Maar helaas speelt mijn gezondheid me parten en dat zorgt ervoor dat ik al maanden (zeer) beperkte energie heb.
Waarom vertel ik jullie dit? Omdat er een reden is dat ik minder schrijf, minder publiceer dan andere jaren, en dat ik dit jaar het land niet in kan om jullie te ontmoeten. Maandenlang heb ik geen woord op papier kunnen krijgen, niet omdat ik geen inspiratie had, maar omdat ik geen energie had. Gelukkig kan ik nu (zeer beperkt) weer schrijven! Dat is zo’n fijn gevoel!
Toen ik – met klotsende oksels – voor het eerst een bericht plaatste op Facebook dat het niet goed met me gaat, heb ik zulke hartverwarmende reacties ontvangen. Dat doet me zo goed! Jullie zijn er in goede en in minder goede tijden. Dank jullie wel!

Er zijn een aantal mensen die me helpen en ondersteunen, hierdoor kan Blood Magic dit jaar gewoon gepubliceerd worden!

Nogmaals dank voor jullie steun en geduld.

Veel liefs,

Ursula Visser

 

 

Schrijven is lijden

Jawel, schrijven is lijden.

Het moment dat ik aan het einde van een serie kom en afscheid moet gaan nemen van de personages in de reeks, dan lijd ik aan ‘verlatingsangst’. Ik weet dat het eraan komt, maar dan nog… ik wil het niet.

Nu ik het laatste deel van The Dragon Queen Series schrijf, merk ik dat ik vertraag. Of zijn het de personages die zich in alle bochten wringen om nieuwe dingen te beleven, streken uithalen of ineens flauwvallen om tijd te rekken?

Gelukkig zijn ze nog even bij me en kan ik nog even vooruit, want de publicatie van Blood Magic is later dit jaar. Ondertussen staat het eerste ontwerp voor de boekomslag “op papier”.

Zo gaat het als lezer trouwens ook. Ik heb ook series waar ik van dacht: ik wil dat dit nooit eindigt. En toch was daar het moment van lijden: het allerlaatste deel.

20181104_102550

Om de pijn een beetje te verzachten heb ik de paperbacks ook bij Amazon uitgebracht. Omdat de kosten lager zijn (dan in Nederland uitgeven), kan ik de prijs ook aangenamer maken voor de lezers. Heb jij een account bij Amazon Duitsland, Engeland of com? Neem dan eens een kijkje!

Liever toch in Nederland bestellen? Kijk dan eens hier.

Heel fijn weekend!

Warme groet,

Ursula

***COVER REVEAL***

mockuppng klein

***COVER REVEAL***

 
Tadaaaaaa…hier is het dan.
 
DRAKENHART komt volgend jaar uit!
 
De vertaling van The Dragon Queen Series naar het Nederlands is in volle gang. De Nederlandse versie wordt een heerlijk dik boek!
 
De cover is gemaakt door Andrea Fodor.
 
Mijn nieuwsbrieflezers hadden gisteren de primeur! Wil jij ook niets missen? Schrijf je dan in.

Vrijdag update

Half Nederland is op vakantie. En Het Atria Project is door velen meegenomen over de grens: België, Frankrijk, Kreta…

Een tijdje geleden schreef ik in mijn blog dat ik recensie exemplaren verstuurd heb van Het Atria Project. De recensenten ontvangen gratis het boek, in ruil voor een recensie. Ik heb bij de selectie van de mensen niet gekeken welk genre ze normaal gesproken lezen. Dat kan een risico zijn als het genre waarin ik schrijf hen helemaal niet ligt, maar het kan je ook op een andere manier naar je boek leren kijken. Je doelgroep beter bepalen en een eerlijk beeld geven wat mensen van je boek vinden en waarom ze het erg mooi of juist minder vinden.

Celine, van Portable Magic, heeft onlangs een recensie-exemplaar gelezen en eerlijk haar mening gedeeld over wat zij van Het Atria Project vond. Haar recensie heb ik ‘herblogd’ op mijn wordpress. Meer recensies en reviews lees je hier.

Het tweede en laatste deel van het verhaal van Abby Ryan is door alle proeflezers, gelezen. De op- en aanmerkingen heb ik verwerkt. De vloek van Bedaron telt nu 95.787 woorden (inclusief dankwoord). Een kleine 4.000 woorden minder dan Het Atria Project.
Mijn agenda is nogal vol geweest en ook de komende tijd moet ik in spagaat om het schrijven, corrigeren, coverontwerpen te delen met ‘het gewone’ leven. Doordat ik mijn aandacht moet verdelen, lijkt het misschien alsof er niets gebeurt, maar achter de schermen ben ik druk bezig om de cover af te maken en de puntjes op de I te zetten.

Daarnaast heb ik gespeeld met de gedachte om in het einde van het boek extra informatie toe te voegen over de achtergrond van Abby Ryan. De afweging is: voegt het iets toe, is het leuk voor de lezer?  Of moet je sommige dingen laten zoals het is. Ik kan natuurlijk ook kiezen om een gratis bijlage downloadbaar te maken voor de lezers. Ik ben er nog niet uit.

Ondertussen is het verhaal van John Water een nieuwe fase in gegaan. Als vingers spreidt de verhaallijn zich uit: alsmaar verder en dieper in de wereld van John. En hij mag dan wel de ‘leading man’ van het verhaal zijn, hij krijgt geduchte concurrentie van een dame. 49342Dat had hij niet zien aankomen, kan ik je zeggen. Alsof hij zijn handen al niet vol genoeg heeft aan zijn eigen leven!

Hiernaast de actuele status van het aantal woorden.

Ten slotte wens ik iedereen die vakantie heeft of krijgt een fijne tijd. 

Notitieboekje, waar zou ik zijn zonder je?

Inspiratie kan op de vreemdste momenten in me opkomen: terwijl ik wandel, afwas, schoonmaak, strijk of als ik onderweg ben en voor je uit zit te staren in de auto (ik carpool).20160628_070858

Meestal heb ik mijn notitieboek bij me. Soms neem ik hem niet mee, omdat ik denk dat ik gerust zonder kan. Juist dan zul je zien dat de wildste ideetjes in me op komen. Ik scharrel een stuk papier
op en schrijf het idee op. Ik heb ook al eens een heel epistel in mijn notitieblok van de telefoon zitten tikken. Geen goed idee trouwens (kleine letters).

Je ziet dat er verschillende losse vellen in het boek zitten. Dat zijn dan van die – ik heb je niet bij me – momenten. Het handige van dit boek is, dat het verschillende schutbladen heeft na – zoveel- pagina’s. Iedere idee komt achter een ander schutblad. Zo heb ik ook nog de ruimte om wat uit te werken.

 

Voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron heb ik twee A4 schrijfblokken volgeschreven, plus een klein boekje (zie hieronder), dat handig was voor in de tas. En dat, terwijl ik het meeste direct op de computer intik.boekje klein

Daarnaast zijn er tijden dat ik helemaal geen zin heb om de computer aan te zetten. Nee, ik moet op dat moment schrijven. Papier werkt dan het beste voor mij. Alleen van het gevoel van papier word ik al blij. Hetzelfde heb ik trouwens met het lezen van boeken. Doe mij maar een boek in plaats van een schermpje (E-Book). Maar ik dwaal af…

Ik ben blij met mijn notitieboeken omdat ik nu precies kan zien hoe de verhaal van Abby en haar vrienden begonnen is. De research die ik gedaan heb: klopt de stand van de sterren wel bij het jaargetijde, hoe is de temperatuur daar op dat moment? Daar zijn best veel uren in gaan zitten. Als ik een verhaal vertel wil ik wel dat de feiten kloppen.

Je ziet een klein deel van de shortlist van de personages uit het boekje steken (om geen spoilers weg te geven heb ik maar een klein randje laten zien). Dat is een geheugensteuntje zodat ik niemand kan vergeten. Het is immers de bedoeling dat ieder verhaaldraadje een einde krijgt. De connectie tussen de personages en de verhaallijn op papier zetten helpt daarbij. Ik heb zelfs een hele stamboom gemaakt van Abby Ryan. Misschien zet ik die ooit nog eens hier op mijn blog.

In mijn boekenkast staat een al gloednieuw notitieboek te wachten. Maar eerst deze vol schrijven, tekenen en knutselen…

 

Zondag was Genietdag (insert smile).

Afgelopen zondag was een succesvolle dag. Vol spanning heb ik er naar uitgekeken en een beetje onwennig stond ik bij de Primera achter mijn tafeltje.

Maar al gauw was de spanning weg, mede dankzij Carola en haar collega’s. Met verse koffie en Ulftse koek, stond ik glimlachend te wachten tot voorbijgangers me over Het Atria Project vragen durfden te stellen. En vragen deden ze…

Een enthousiaste jonge man (ik denk 13 jaar) vroeg me ‘Hoeveel boeken gaat u nog schrijven?’. Dat vond ik een leuke vraag. Mijn antwoord: dat ik het niet weet. Dat het afhankelijk is van de inspiratie die ik krijg. Maar dat ik wel bezig ben met twee andere boeken. Hij vond het maar knap dat ik dat kan.

Een mevrouw stond lang te twijfelen, maar dacht dat het verhaal toch net iets te spannend zou zijn voor haar. De man die ik erna sprak complimenteerde me dat ik hem zo enthousiast kon maken: ‘Het spettert eraf,’ zei hij. Zo heb ik menig (potentiele) koper gesproken, kaartjes uitgedeeld en was de middag om voor ik het wist.

Wat heb ik staan genieten.

Een paar kopers van het boek zijn er dezelfde dag al in begonnen. Ik kreeg via mijn Facebook pagina  al berichtjes dat ze Het Atria Project niet weg konden leggen. En een lezer liet me die avond weten, dat ze het boek al uit had: 300 pagina’s verslonden. Nu wacht ze vol spanning op meer!

Meer kan ik me niet wensen, lezers die meer dan tevreden zijn. Dat doet me goed.

Ten slotte werd ik verrast dat er al een stukje over mij in de digitale krant van Oude IJssel stond. Lees het stuk hier.

Gisteren en vandaag heb ik schrijfvrij gehad. Om even bewust stil te staan en te genieten. Het is maar goed dat John Water zaterdag een woordenwaterval was. Bericht gemist? Klik dan hier.

05-06 019

Het Atria Project te koop via:

  • Primera Ulft of bij uw eigen boekenwinkel!
  • Bol.com (paperback en E-book)
  • Kobo (E-book)
  • en gesigneerde exemplaren via mij (stuur me een bericht).

 

 

Lees verder

John says….

De wereld van een boek schrijven is voor velen iets abstracts. Het boek ligt in de winkel, je koopt het en dat is dat. Maar ben je nooit nieuwsgierig naar het proces wat er vooraf gaat bij het uitkomen van een boek?

Writersblock, schrijf flow, mindmappen, personages, verhaallijnen, deadline, woorden-tellen-obsessie? Het zal je niet verbazen dat schrijvers deze termen vaak gebruiken.

Nieuwsgierig geworden?

Met regelmaat zal ik jullie meenemen in de wereld van John Water.
Je hebt de woordenteller vast al gezien op mijn startpagina. Hier zie je de woorden die John ‘gesproken’ heeft. Het aantal probeer ik netjes bij te houden. Zo wil ik jullie meenemen in het ontstaan van een nieuw manuscript, een nieuw verhaal en misschien een nieuw boek als ik het goed genoeg vind.

Welk genre is het?

Het is een science fiction verhaal, met een vleugje fantasy en romantiek. Natuurlijk is het lastiger om dan een ‘label’ op mijn boek te plakken. Maar waarom zou ik bij één afgebakend genre blijven? Is dat niet waar het bij het schrijven om gaat? Buiten je grenzen kijken; je fantasie de vrije loop laten!

 

 

De eerste 38.000   49.000 60.000 woorden zijn al genoteerd en John heeft nog veel meer te vertellen…
Oh, zie je het aantal woorden af en toe minder worden? Dan schrap ik een deel van wat John heeft verteld. En dan maar hopen dat hij er niet achter komt!

 

Nieuw: woordenteller.

Vanaf vandaag heeft mijn website een woordenteller. In de rechterbalk tref je hem aan. Hier kun je zien hoe ver ik al ben met het nieuwe verhaal van John Water. Zo kun je volgen hoe het verhaal ontstaat, woord voor woord.

John heeft heel wat te vertellen. Volg hoeveel woorden hij gebruikt van begin tot eind. Soms is hij een woordenwaterval, maar af en toe is hij verbazingwekkend stil.

Zie je de teller soms teruglopen? Dat kan. Dan heb ik geschrapt in het verhaal (sorry, John).

 

Woordenteller

Aantal woorden nieuw manuscript John Water: 2590.
…and counting.