Gemist: Paperback Book Day

Ik las het vanmorgen op Facebook: gisteren was het Paperback Book Day. Het zal geen toeval geweest zijn dat het achtste deel in de Harry Potter serie ‘The Cursed Child’ in Engeland uitkwam.

In mei, toen wij tijdens onze vakantie in Darlington kwamen (je weet wel, waar de boekenhemel is), was de etalage al helemaal ingericht. Ik heb alle DVD’s van Harry Potter, maar de boeken nog niet. Natuurlijk heb ik nu spijt dat ik ze niet heb gekocht.

DSCN1811

Ik heb wel even staan kijken hier. Is het geen plaatje? De dames van de boekhandel hebben zich helemaal laten gaan.

Paperback Book Day dus… Nu bedenk ik mij: wat was mijn eerste zelfgekochte paperback ? Ik weet het niet meer. Het is al zo lang geleden!

Vroeger, toen ik nog piepjong was, gingen we naar de bieb. Boeken kregen we alleen op verjaardagen, omdat ze kostbaar waren.Het eerste boek dat ik gekregen heb, is geloof ik Wipneus en Pim. 

wipneus en pim

Maar de eerste zelfgekochte paperback? Veel van mijn oude boeken heb ik vorig jaar nog weggegeven. Het oudste boek dat ik nu nog heb, is het boek van Bill Bryson: Down Under. Herstel: ik vond net ook nog een exemplaar van The Hobbit, uit 1992.

Het antwoord moet ik jullie dus schuldig blijven. Weet jij nog van welke auteur je eerste gekochte paperback was?

 

Vrijdag update

Half Nederland is op vakantie. En Het Atria Project is door velen meegenomen over de grens: België, Frankrijk, Kreta…

Een tijdje geleden schreef ik in mijn blog dat ik recensie exemplaren verstuurd heb van Het Atria Project. De recensenten ontvangen gratis het boek, in ruil voor een recensie. Ik heb bij de selectie van de mensen niet gekeken welk genre ze normaal gesproken lezen. Dat kan een risico zijn als het genre waarin ik schrijf hen helemaal niet ligt, maar het kan je ook op een andere manier naar je boek leren kijken. Je doelgroep beter bepalen en een eerlijk beeld geven wat mensen van je boek vinden en waarom ze het erg mooi of juist minder vinden.

Celine, van Portable Magic, heeft onlangs een recensie-exemplaar gelezen en eerlijk haar mening gedeeld over wat zij van Het Atria Project vond. Haar recensie heb ik ‘herblogd’ op mijn wordpress. Meer recensies en reviews lees je hier.

Het tweede en laatste deel van het verhaal van Abby Ryan is door alle proeflezers, gelezen. De op- en aanmerkingen heb ik verwerkt. De vloek van Bedaron telt nu 95.787 woorden (inclusief dankwoord). Een kleine 4.000 woorden minder dan Het Atria Project.
Mijn agenda is nogal vol geweest en ook de komende tijd moet ik in spagaat om het schrijven, corrigeren, coverontwerpen te delen met ‘het gewone’ leven. Doordat ik mijn aandacht moet verdelen, lijkt het misschien alsof er niets gebeurt, maar achter de schermen ben ik druk bezig om de cover af te maken en de puntjes op de I te zetten.

Daarnaast heb ik gespeeld met de gedachte om in het einde van het boek extra informatie toe te voegen over de achtergrond van Abby Ryan. De afweging is: voegt het iets toe, is het leuk voor de lezer?  Of moet je sommige dingen laten zoals het is. Ik kan natuurlijk ook kiezen om een gratis bijlage downloadbaar te maken voor de lezers. Ik ben er nog niet uit.

Ondertussen is het verhaal van John Water een nieuwe fase in gegaan. Als vingers spreidt de verhaallijn zich uit: alsmaar verder en dieper in de wereld van John. En hij mag dan wel de ‘leading man’ van het verhaal zijn, hij krijgt geduchte concurrentie van een dame. 49342Dat had hij niet zien aankomen, kan ik je zeggen. Alsof hij zijn handen al niet vol genoeg heeft aan zijn eigen leven!

Hiernaast de actuele status van het aantal woorden.

Ten slotte wens ik iedereen die vakantie heeft of krijgt een fijne tijd. 

ERROR

Geweldig schrijfweer. Mijn laptop doet het weer fatsoenlijk en nu de tropische hitte verdwenen is, smelten mijn vingers ook niet meer aan het toetsenbord vast. John’s verhaal is alweer verder gevorderd, al moet ik sommige aantekeningen die ik op papier genoteerd heb nog wel verwerken. Papier telt geen woorden, dus hoeveel er dat zijn weet ik niet. En ik moet eerlijk bekennen dat ik met dat warme weer weinig aan schrijven toe kom. Het is alsof mijn hersens na een dag op het werk zoiets hebben van; ‘bekijk het maar, ik heb geen zin meer’. Er staat nog net geen ERROR op mijn kokende voorhoofd.

De vloek van Bedaron is terug van de meeste proeflezers. Ik ben nog in afwachting van één reactie. Als die van haar terug is, verschuift mijn focus van John Water naar De vloek van Bedaron. Want de cover moet (af) gemaakt worden, het verhaal moet opgepoetst, gladgestreken en opgedirkt worden voordat het klaar is voor publicatie.

Ga je nog op vakantie? Neem dan het E-book van Het Atria Project mee. Je kunt hem online altijd nog kopen als je op je vakantieadres bent aangekomen.

Moordtocht: Wilma Wuite

Waar ken ik Wilma van?

De eerste keer dat ik een boek van Wilma zag; ‘Geschopt’, was op de website van Brave new Books. Geschopt was haar debuut en ik ben haar gaan volgen via haar Facebook pagina. Ik weet natuurlijk als geen ander hoe lastig het is om in de schijnwerpers te komen staan als beginnend auteur, de concurrentie is heftig en iedereen kan tegenwoordig via een self-publishing platvorm een boek uitbrengen.

Maar Wilma trok mijn aandacht, omdat ze serieus werk maakte van het schrijven en haar volgers op Facebook ook geregeld meenam in de voortgang van haar boek. Dat zie ik bij bekende auteurs te weinig. Daarom lijkt het gemakkelijk om een boek te schrijven, maar als je er serieus mee bezig bent, dan komt er heel wat bij kijken. Ik kende het werk van Wilma niet, maar de cover en de flaptekst spraken mij aan.

Het boek is uit. En zoals beloofd hieronder mijn review.

In het begin (ruwweg tot de helft) werd ik meegenomen in wat ik de opbouwende fase van het boek vond. Ik leerde de personages keMoordtochtnnen; wie zij zijn, wat zij doen en waar het verhaal zich afspeelt. De personages zijn goed omschreven, ik kon me een goed beeld van hen vormen.

Er had wat mij betreft wat meer vaart in de eerste helft van het boek mogen zitten. Soms leidde de details (of het achtergrondverhaal) een beetje af van het ‘echte’ verhaal. Maar dat wordt in de tweede helft van het boek meer dan goed gemaakt. Ik heb het boek vanaf de tweede helft dan ook in één keer uitgelezen. De vaart en spanning komen er goed in. De diverse verhaallijnen worden nog duidelijker neergezet, er gebeurde van alles; vooral niet voorspelbare dingen. Uiteindelijk komt alles samen in de ‘dit-had-ik-niet-verwacht’ finale van het boek.

Het verhaal is geschreven vanuit verschillende personages: point of view. Afhankelijk van hoeveel het personage op dat moment ‘te vertellen’ had, is ook de lengte van het hoofdstuk. Ik vond dat erg prettig lezen.

Ik kan Moordtocht van harte aanbevelen!

Flaptekst: 

Diffuus licht gleed door de dunne gordijnen de kamer binnen toen ik voorzichtig tussen mijn wimpers doorkeek. ‘Goedemorgen schoonheid,’hoorde ik een stem naast me. Ik schoot overeind. Wayne Turner. Hij lag naast me in bed. Ik was in een vreemd stadje, had in een vreemde kroeg teveel gedronken en had me door een vreemde man naar mijn hotel laten brengen. En daar was het niet bij gebleven. Het was ochtend en die vreemde man was er nog steeds. Paniek maakte zich van me meester.

Moordtocht, een vlucht, die begint als een reis naar het onbekende, wordt al snel een ware beproeving waarin bedreiging, ontvoering en zelfs moord niet geschuwd wordt.

Wilma Wuite (1960, wilmawuite.nl) werd met haar debuut ‘Geschopt’ genomineerd voor de Brave New Books prijs 2014. Een gedeelde tweede plaats was het resultaat.

Vrijdag update

En toen was het alweer vrijdag. De week is werkelijk voorbij gevlogen.

John Water:

Gisteren had ik een schrijfdag. Om acht uur smorgens zat ik klaar achter mijn laptop en begon met schrijven, schrappen en schrijven. Uiteindelijk ben ik op de volgende hoeveelheid woorden uitgekomen: 42.170.

Iets meer dan 2.100 woorden erbij sinds vorige week. Dat is netjes, want na vier uurtjes wilde het niet meer zo vlot. Dan weet ik dat ik beter iets anders kan gaan doen. De ene keer gaat het gewoon beterJohn 42170 dan de andere keer.

 

 

 

 

 

Lezen: Moordtocht.

Ik ben begonnen in het boek Moordtocht van Wilma Wuite. Vanmorgen stond de teller op pagina 158. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Als ik het uit heb, zal ik een review plaatsen.Moordtocht

 

Het Atria Project: reviews en recensie -exemplaren.

Afgelopen week heb ik iemand gesproken die mijn boek op vakantie mee had genomen. Hij zei tegen me dat het boek ‘leest als een speer.’ Dat is altijd leuk om te horen. Daarnaast vond hij het boek goed geschreven, maar toch irriteerde hij zich soms een beetje aan Abby. Hij zei dat hij haar het liefst een keer onder de kont had geschopt.
Niet iedere hoofdpersoon in een boek, is een held. Maar, Abby groeit in het verhaal. Hij kijkt in ieder geval al uit naar deel twee.

Ik heb een aantal bloggers en recensenten een recensie-exemplaar gezonden. Daarbij heb ik niet gekeken naar het genre waarin ze normaal een boek lezen. Als men buiten hun comfortzone leest, ben ik benieuwd wat ze van Het Atria Project vinden. Zodra er een review is, zal ik deze plaatsen. Of het nu 1 ster of 5 sterren zijn. Alle onderbouwde kritieken zijn welkom, het maakt me alleen maar beter.

 

Zaterdagavond update.

Gisteren schreef ik in een korte blog dat juni in een razend tempo voorbij is gevlogen. De tijd lijkt wel steeds sneller te gaan. Mijn tijd verdeel ik zo goed mogelijk; partner, mijn baan, schrijven, lezen, promotionele activiteiten, blog. Soms kan ik niet alles even veel aandacht geven. Er gaat nu eenmaal niet meer dan vierentwintig uur in een dag. En ik zorg ervoor dat ik ook genoeg tijd heb om te ontspannen. Want dat zijn de momenten waarop ik me op kan laden. De beste mani20160702_110857er om mijn hoofd op ‘uit’ te zetten is te wandelen. Zul je net zien dat juist dan de meest geniale ideeën in mijn hoofd komen.

English readers.
Ik heb een paar items toegevoegd voor mijn Engelse volgers op Facebook die hier, op mijn wordpress blog, ook vaak een kijkje nemen. Tot nu toe waren er slechts een paar verhalen beschikbaar voor hen (die ze niet hoefden te vertalen). Nu heb ik informatie over Abby Ryan en John Water toegevoegd.

Over John gesproken…
De oplettende lezer heeft al gezien dat een eerste opzetje van de flaptekst/ het plot geplaatst is onder John says… Ik ga er in de loop der tijd vast nog aan sleutelen. Maar hier is ‘ie dan:

Vanaf het moment dat John Water geboren is, weet hij dat hij anders is. Hij is ouder dan zijn lichaam doet vermoeden. Al gauw blijkt dat degene die met zijn leven speelde dit met opzet heeft gedaan. Hij heeft twee opties: doorgaan met zijn leven zoals hij dat nu doet, of op zoek gaan naar zijn oorsprong. Wat dat ook mag zijn. 

Wat moet hij doen, als zijn keuze niet voldoet aan zijn verwachting? Kan hij terug naar het leven en de persoon die hij was? Of blijft hij wie hij werkelijk is? En…is er wel een verschil? Er is maar één persoon die hem kan helpen. Maar dat wat John vraagt, gaat in tegen alles waar deze persoon in geloofd.

Ondertussen is John’s verhaal gevorderd tot 38.406 woorden. Het gaat minder snel dan in het begin, omdat ik de hoofdlijnen nu vast heb gelegd. Nu begint het uitwerken ervan. Dat vergt meer tijd. De details komen in beeld, de scenes worden uitgediept en de personages krijgen nog meer een eigen ‘stem’. Het verhaal begint nu echt tot leven te komen!

Het Atria Project.
Vandaag ko20160702_154828n ik weer een lezer blij maken met een gesigneerd exemplaar van Het Atria Project. Helaas kon zij niet bij de boekpresentatie zijn, dus ging ik naar haar. Ik vind het telkens weer bijzonder om een boek te mogen signeren. En helemaal om een lezer te spreken. Wat hen aantrekt in een verhaal, de kaft. Iedere keer is het weer spannend om te horen wat ze van Het Atria Project vinden.

Ik ben dankbaar voor iedere lezer en ben erg blij dat het boek zo goed ontvangen wordt.

Notitieboekje, waar zou ik zijn zonder je?

Inspiratie kan op de vreemdste momenten in me opkomen: terwijl ik wandel, afwas, schoonmaak, strijk of als ik onderweg ben en voor je uit zit te staren in de auto (ik carpool).20160628_070858

Meestal heb ik mijn notitieboek bij me. Soms neem ik hem niet mee, omdat ik denk dat ik gerust zonder kan. Juist dan zul je zien dat de wildste ideetjes in me op komen. Ik scharrel een stuk papier
op en schrijf het idee op. Ik heb ook al eens een heel epistel in mijn notitieblok van de telefoon zitten tikken. Geen goed idee trouwens (kleine letters).

Je ziet dat er verschillende losse vellen in het boek zitten. Dat zijn dan van die – ik heb je niet bij me – momenten. Het handige van dit boek is, dat het verschillende schutbladen heeft na – zoveel- pagina’s. Iedere idee komt achter een ander schutblad. Zo heb ik ook nog de ruimte om wat uit te werken.

 

Voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron heb ik twee A4 schrijfblokken volgeschreven, plus een klein boekje (zie hieronder), dat handig was voor in de tas. En dat, terwijl ik het meeste direct op de computer intik.boekje klein

Daarnaast zijn er tijden dat ik helemaal geen zin heb om de computer aan te zetten. Nee, ik moet op dat moment schrijven. Papier werkt dan het beste voor mij. Alleen van het gevoel van papier word ik al blij. Hetzelfde heb ik trouwens met het lezen van boeken. Doe mij maar een boek in plaats van een schermpje (E-Book). Maar ik dwaal af…

Ik ben blij met mijn notitieboeken omdat ik nu precies kan zien hoe de verhaal van Abby en haar vrienden begonnen is. De research die ik gedaan heb: klopt de stand van de sterren wel bij het jaargetijde, hoe is de temperatuur daar op dat moment? Daar zijn best veel uren in gaan zitten. Als ik een verhaal vertel wil ik wel dat de feiten kloppen.

Je ziet een klein deel van de shortlist van de personages uit het boekje steken (om geen spoilers weg te geven heb ik maar een klein randje laten zien). Dat is een geheugensteuntje zodat ik niemand kan vergeten. Het is immers de bedoeling dat ieder verhaaldraadje een einde krijgt. De connectie tussen de personages en de verhaallijn op papier zetten helpt daarbij. Ik heb zelfs een hele stamboom gemaakt van Abby Ryan. Misschien zet ik die ooit nog eens hier op mijn blog.

In mijn boekenkast staat een al gloednieuw notitieboek te wachten. Maar eerst deze vol schrijven, tekenen en knutselen…

 

De zomer is er: leestips!

De vakantie komt er weer aan. De meeste mensen nemen wel een boek of twee mee op vakantie. Heerlijk tijd voor jezelf, je gezin. Ze je jezelf al zitten in de schaduw van een boom, op je terrasje met een glas water, wijn en olijven?

In de media wordt veel aandacht gegeven aan boeken die zijn geschreven door bekende buitenlandse, Nederlandse en Vlaamse schrijvers. Dat kan anders!

Ik daag je uit om eens een boek te kopen van een nog niet zo heel erg bekende Nederlandse of Vlaamse schrijver. Laat je verrassen!

Hieronder heb ik drie tips voor je in verschillende categorieën. Auteurs die één of meer boeken op hun naam hebben staan.


THRILLER:

Wilma Wuite: Moordtocht.

Diffuus licht gleed door de dunne gordijnen de kamer binnen toen ik voorzichtig tussen mijn wimpers doorkeek. ‘Goedemorgen schoonheid,’hoorde ik een stem naast me. Ik schoot overeind. Wayne Turner. Hij lag naast me in bed. Ik was in een vreemd stadje, had in een vreemde kroeg teveel gedronken en had me door een vreemde man naar mijn hotel laten brengen. EMoordtochtn daar was het niet bij gebleven. Het was ochtend en die vreemde man was er nog steeds. Paniek maakte zich van me meester. Moordtocht, een vlucht, die begint als een reis naar het onbekende, wordt al snel een ware beproeving waarin bedreiging, ontvoering en zelfs moord niet geschuwd wordt.

Wilma Wuite (1960, wilmawuite.nl) werd met haar debuut ‘Geschopt’ genomineerd voor de Brave New Books prijs 2014. Een gedeelde tweede plaats was het resultaat.

Moordtocht is het tweede boek van Wilma Wuite. Te koop in paperback (23,95 euro) en E-book (7,95 euro) bij Bol.com.

 


ROMAN:

Stefanie van Mol: Kies voor mij.

Jonathan werd reeds op jonge leeftijd gedwongen om harde keuzes te maken. Muziek of zijn familie. Tot op de dag van vandaag heeft hij nog steeds geen spijt van zijn keuze voor muziek. Hij had gezworen om zich nooit meer emotioneel te binden aan anderen. Maar wanneer een knaKies voor mijppe zwartharige dame in zijn armen valt, is hij op slag verloren. Hij wil haar en doet alles wat in zijn macht ligt om haar voor zich te winnen. Camille verloor enkele jaren geleden haar moeder aan kanker. Haar vader is het verlies nog niet te boven en verdrinkt zich in zijn werk. Net voor haar studies gaan beginnen gaat ze met haar beste vriendin Karen op vakantie. Daar laat ze zich volledig gaan en belandt op een rockconcert van Full Moon. Al van bij de eerste blik is ze helemaal in de ban van Jonathan alias Sticks, de drummer van de groep. Wie had ooit gedacht dat haar leven zo zou veranderen?

Stefanie van Mol is een Vlaamse schrijfster die debuteerde met de Verlangen-reeks. Kies voor mij is het eerste deel uit de Full Moon serie en is te koop als paperback (16,95 euro) en E-book (8,95 euro) bij Bol.com.

 


SCIENCE-FANTASY:

Ursula Visser: Het Atria Project.

Abby Ryan woont in Wilson, Zuid Australië. Wanneer haar vriendin Laura de Baron, Abby overtuigt een groep te ontmoeten die net als zij herinneringen uit een vorig leven kan zien, verandert hun bestaan drastisch. Ze zijn in gevaar: Het Atria Project is op zoek naar hen.

Wat begint als eeHet Atria Projectn reddingsactie om één van hun groepsleden te bevrijden, eindigt in een gevecht om te overleven. Abby en haar vrienden worden gevangen in een web van leugens, intriges en experimenten. Zullen ze ontsnappen van Atria, een planeet ver van de aarde?

Als het aan de soldaten van Het Atria Project ligt niet.

Ursula Visser (1968) is een Nederlandse schrijfster. Ze debuteerde in 2006 met het reisverhaal; Leven uit een Koffer.

Het Atria Project is het eerste deel van het tweeluik over Abby Ryan en is te koop als paperback (19,95 euro) en E-book (6,95 euro) bij Bol.com.

 

 

 

De volgende fase

De volgende fase is ingegaan van

de vloek van bedaron

De kaft van het boek is altijd een lastig onderdeel. Het moet sprekend zijn. Je moet een beetje kunnen zien wat er zich in het boek afspeelt en het moet je samen met de flaptekst verleiden om het boek vast te pakken en te kopen.

Ik wil dat Abby een rol speelt op de kaft. Het is immers haar verhaal. Er zijn drie foto’s die goede kandidaten zijn. Nu rest mij nog de taak om een keuze te maken.

Gelukkig heb ik nog even, want de proeflezers zijn nog druk lezende. Daarna volgt een redactie door een professioneel bureau en dan kan het gaan gebeuren: de volgende fase… pre-publicatie.

 

Vierkante oogjes

Toen ik gisteren de woordenteller op 24.361 gezet had na een paar zeer productieve dagen (schrijfuren verdeelt over zaterdag, zondag, maandag en donderdagavond), dacht ik dat de 30.000 grens voorlopig niet gehaald zou worden. Dus schreef ik gisteren tijdens de donderdagavond update dat, mocht ik de 30.000 halen vandaag ik zou verklappen waar het verhaal van John Water zich afspeelt.

Vanmorgen tussen tien en vanmiddag één uur, heb ik zitten ploeteren op nog geen 1.000 woorden. Ik kon maar niet op gang komen en dacht; heb ik een keer het rijk voor mij alleen, krijg ik ‘niets’ uit de vingers. Zuchtend en steunend zat ik achter de laptop en John hield zijn kaken stijf op elkaar. Iets na enen dacht ik; uit met de laptop ik ga iets anders doen. Ik was gewoon nog te moe van gisterenavond. En wat doe je dan als je even ergens anders, of beter; nergens aan wilt denken? Juist: dweilen.

Terwijl de emmer vol liep met heet water (dat kan geen toeval zijn), kwamen de eerste scenes alweer in mijn hoofd. In de gang, begonnen mijn hersens enigszins normaal te werken. Tegen de tijd dat ik de emmer sop omkieperde in de wasbak kon ik niet wachten om weer aan de slag te gaan.

Ik ging zitten en legde de scenes als een gek vast, daarna werkte ik ze verder uit. Om iets over negen was de grens bereiktJohn 30007: 30.000.

En ja, belofte maakt schuld.

Het verhaal van John Water speelt zich af in Noord Engeland.

Ga je nu ook zijn naam anders uitspreken?

Ondertussen heb ik vierkante oogjes van het turen op het scherm. Voorlopig zal het bij dit aantal blijven, de eerstkomende dagen heb ik weinig schrijftijd.

Nu gun ik mijn arme oogjes de broodnodige rust… Bedankt voor het lezen en een fijne nacht/dag*

*doorstrepen wat niet van toepassing is.