Dinsdagavond update

korte verhalen, Nieuws

Heb je de woordenteller al gezien? Dan is het je vast opgevallen dat er wat manuscripten bij zijn gekomen! Het is natuurlijk niet voor niets stiller hier.

Een bèta-lezer heeft de eerste hoofdstukken van John Water gelezen en is heel erg fanatiek met de rode stift geweest. Heerlijk is dat als iemand zulke scherpe vragen durft te stellen en je laat weten hoe je verhaal overkomt. Het spreekt voor zich dat ik veel geschrapt en herschreven heb! En dat is nog maar het begin. Hierna volgt nog een proeflezing en een redactie.

Momenteel ligt mijn korte verhaal ‘Terra Nova’ bij een redacteur. Het is een andere redacteur dan ik voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron had. Ik benieuwd naar onze samenwerking. Het eerste contact is veelbelovend. Terra Nova is een kort verhaal van net over de 4.000 woorden. Als de redactie klaar is, publiceer ik de cover!

Daarnaast werk ik aan twee andere korte verhalen. Hoewel The Dragon Queen neigt naar een novelle. Het is mijn eerste Engelstalige werk en het is erg leuk om te doen. Wanneer het gepubliceerd wordt weet ik nog niet. Als het zover is, dan laat ik het weten!

Naast het schrijven lees ik ook. Momenteel een manuscript van een collega (en daar mag ik lekker de rode stift hanteren) en Ransome Riggs. Er zitten bijna te weinig uren in een dag!

Fijne week!

Nieuws: de redacteur is klaar!

Geen categorie, Nieuws

Goed nieuws! De redacteur is klaar met het redactiewerk voor De vloek van Bedaron. Nu is het aan mij om de op- en aanmerkingen te verwerken.

Goed fout

Ai, ai! Het is nooit leuk om al die opmerkingen te zien bij de ontvangst van je manuscript dat ‘af’ is. Het maakt geen verschil of je nu op nummer 1 van de bestsellerlijst staat of niet; je manuscript is het product van uren werk.

Concentratie, ploeteren, twijfelen, veranderen, schrappen en herstellen. Staren naar de muur, binnen zitten bij mooi weer omdat ik die passage, dat hoofdstuk af wil hebben; ten slotte heb ik extra verlof genomen om te schrijven. Een doel stellen en aanpassen. Conflicten creëren en weer oplossen. De druk voelen van presteren, in het gewone leven en mijn betaalde baan van 32 uur in de week. Al dat werk, al die energie en dan nog: rode strepen, rode strepen. RODE STREPEN!

Maar ik word steeds beter in het ontvangen van kritiek van de redacteur. Het is zijn vak om met een loep door mijn werk te pluizen. Om vraagtekens te stellen bij een zin of alinea. Daarvoor huur ik hem in en hij is echt een kei in zijn vak! Nadat het schaamrood van mijn kaken af is, omdat ik ‘simpele’ fouten over het hoofd heb gezien, haal ik diep adem en ga verder.

Leermomenten, dat zijn het. Ik word gewezen op mijn zwakke punten en mijn sterkere punten. Wat kan er beter? Wat MOET er beter? Wat is goed, en wat is goed fout?

Ademhalen en laten bezinken. Dan realiseer ik mij des te meer dat de redactie iedere euro meer dan waard is. Nog even een paar dagen afstand nemen van mijn werk, voor een frisse blik. En dan:

Work in progress!

Ik ben een verhalenverteller, geen taalpurist.

Geen categorie, Nieuws

Op Schrijven Online las ik een leuke blog over taalfouten: helemaal actueel nu mijn manuscript bij de redacteur ligt! Zo wordt er bevestigd dat een foutloos boek schrijven bijna niet haalbaar is, hoe goed we ook ons best doen en hoeveel mensen het manuscript ook gelezen hebben.

Dat is ook de reden waarom ik mijn manuscripten laat lezen door proeflezers en laat redigeren door een professional: ik wil een zo foutloos mogelijk boek afleveren. 

Het is een mythe dat een schrijver foutloos schrijft, net zoals een chauffeur nooit een deukje in zijn auto of vrachtwagen rijdt. Dat betekent niet direct dat hij/zij niet kan rijden, het is meer een ‘oeps’ moment. Je kunt niet meer dan je best doen, toch?

Goed fout

Het overkomt de meest gerenommeerde schrijvers: tikfoutjes/taalfoutjes/zetfoutjes. Tik het maar eens in op internet; hordes (tekst)schrijvers vragen zich af hoe ze het eerste foutloze boek/stuk moeten schrijven en er zijn talloze mensen die tips geven. Geen wonder dus dat ik onzeker ben, als ik alle rode strepen in mijn manuscript zie wanneer ik het terug krijg van een proeflezer. ‘Hoe is het mogelijk dat ik dat gemist heb!’ denk ik, als ik de fout zie. 

Redacteurs zijn er niet voor niets. Ze hebben een antenne ontwikkelt voor fouten, kromme zinnen en onlogische samenvoegingen. Ik zie de redactie door een professional dan ook als een investering in mijzelf; hoe vaker men mij mijn eigen fouten laat zien, des te meer leer ik ervan. 

Tussen de eerste versie van mijn manuscript en de definitieve versie in de vorm van een boek, zitten dus veel correctierondes. En dat is bij andere (ook beroemde) auteurs niet anders. 

Ik ben nu eenmaal een verhalenverteller, geen taalpurist.