Schrijven is lijden

Jawel, schrijven is lijden.

Het moment dat ik aan het einde van een serie kom en afscheid moet gaan nemen van de personages in de reeks, dan lijd ik aan ‘verlatingsangst’. Ik weet dat het eraan komt, maar dan nog… ik wil het niet.

Nu ik het laatste deel van The Dragon Queen Series schrijf, merk ik dat ik vertraag. Of zijn het de personages die zich in alle bochten wringen om nieuwe dingen te beleven, streken uithalen of ineens flauwvallen om tijd te rekken?

Gelukkig zijn ze nog even bij me en kan ik nog even vooruit, want de publicatie van Blood Magic is later dit jaar. Ondertussen staat het eerste ontwerp voor de boekomslag “op papier”.

Zo gaat het als lezer trouwens ook. Ik heb ook series waar ik van dacht: ik wil dat dit nooit eindigt. En toch was daar het moment van lijden: het allerlaatste deel.

20181104_102550

Om de pijn een beetje te verzachten heb ik de paperbacks ook bij Amazon uitgebracht. Omdat de kosten lager zijn (dan in Nederland uitgeven), kan ik de prijs ook aangenamer maken voor de lezers. Heb jij een account bij Amazon Duitsland, Engeland of com? Neem dan eens een kijkje!

Liever toch in Nederland bestellen? Kijk dan eens hier.

Heel fijn weekend!

Warme groet,

Ursula

Dinsdagavond update

Heb je de woordenteller al gezien? Dan is het je vast opgevallen dat er wat manuscripten bij zijn gekomen! Het is natuurlijk niet voor niets stiller hier.

Een bèta-lezer heeft de eerste hoofdstukken van John Water gelezen en is heel erg fanatiek met de rode stift geweest. Heerlijk is dat als iemand zulke scherpe vragen durft te stellen en je laat weten hoe je verhaal overkomt. Het spreekt voor zich dat ik veel geschrapt en herschreven heb! En dat is nog maar het begin. Hierna volgt nog een proeflezing en een redactie.

Momenteel ligt mijn korte verhaal ‘Terra Nova’ bij een redacteur. Het is een andere redacteur dan ik voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron had. Ik benieuwd naar onze samenwerking. Het eerste contact is veelbelovend. Terra Nova is een kort verhaal van net over de 4.000 woorden. Als de redactie klaar is, publiceer ik de cover!

Daarnaast werk ik aan twee andere korte verhalen. Hoewel The Dragon Queen neigt naar een novelle. Het is mijn eerste Engelstalige werk en het is erg leuk om te doen. Wanneer het gepubliceerd wordt weet ik nog niet. Als het zover is, dan laat ik het weten!

Naast het schrijven lees ik ook. Momenteel een manuscript van een collega (en daar mag ik lekker de rode stift hanteren) en Ransome Riggs. Er zitten bijna te weinig uren in een dag!

Fijne week!

Oud en Nieuw

Oud.

Tijd om even over mijn schouder te kijken naar het jaar dat achter me ligt. Mentaal heb ik een opsomming gemaakt wat er allemaal is gebeurd op schrijfvlak in 2016. Dat is veel! Een ongelofelijke rollercoaster was dit jaar.

abbs-klein

Zo heeft Het Atria Project een nieuwe cover gekregen in april en is het tweede deel, De vloek van Bedaron, uitgekomen begin van deze maand. Tussendoor heb ik met vallen en opstaan geleerd hoe ik moet omgaan en vooral hoe ik publiciteit moet maken voor mijn boeken. De eerste stap was een eigen Facebook pagina als auteur, de tweede een boekpresentatie bij Primera Ulft in juni van dit jaar. Wat was dat leuk om te doen!

Ik heb stappen gemaakt met het ontwerp van de covers. Hoewel ik nog steeds dol ben op het eerste ontwerp van Het Atria Project dat ik met hulp van mijn broer Erwin heb gemaakt, beviel de nieuwe cover de lezers beter. Bij De vloek van Bedaron liep ik weer tegen iets anders op: het nadeel van een stockfoto. Dat de foto’s ook voor andere boeken gebruikt zijn, was misschien een schok de eerste keer dat ik ze zag, maar het heeft me ook een mooie verrassing opgeleverd; ik heb kennis gemaakt met de Amerikaanse schrijver Frank Morin, wiens e-books nu klaar staan op mijn e-reader om gelezen te worden. Bij mijn volgende boek ‘Evolutie – Ik ben John Water – ‘ ga ik het anders doen; meer lagen foto’s over elkaar heen, zodat de cover meer van ‘mijzelf’ wordt.

Maar dat is toekomstmuziek en dat brengt mij meteen op het tweede deel van de titel:

Nieuw.

Sinds enige tijd ben ik met collega selfpublishing-auteurs bevriend. Nu hebben we onze krachten gebundeld en gaan in 2017 in de maanden april/mei/juni een promotietour door Nederland en België maken. Heel erg spannend. Momenteel wordt er contact gelegd met verschillende boekenwinkels door het hele land. Veel hebben al interesse, dus dat is goed nieuws. We gaan in een steeds wisselende samenstelling op pad, om ons werk te promoten. Je kunt de auteur achter het boek ontmoeten en we signeren ons werk. Wij kijken er alvast heel erg naar uit om jou te spreken! Vanaf medio januari verwachten we een aparte website te kunnen lanceren. Op de website en op diverse andere kanalen kun je dan volgen wanneer, met wie en waar de tour neerstrijkt. Ik heb er zoveel zin in!

We hebben al een paar beroemdheden in ons midden. Stefanie van Mol heeft de Brave new Books ‘Book van het jaar 2016′-prijs gewonnen met haar boek: Kies voor mij. Wilma Wuite behaalde in 2014 de tweede plaats met haar boek: Geschopt. Individueel hebben we al enige (lokale) bekendheid, maar door samen te werken willen we een groter publiek bereiken. Zo goed als alle genres zijn vertegenwoordigd: erotische romans, historische romans, fantasy, thrillers, chicklit, sciencefiction en non-fictie zoals biografie en dieren.

Blijft er nog wel tijd over om te schrijven? Jawel, al is het een uitdaging met een baan van 32 uur ernaast. In 2017 hoop ik meer korte verhalen te schrijven en in de tweede helft van het jaar, het nieuwe boek ‘Evolutie – Ik ben John Water –‘, te publiceren.

Het nieuwe jaar ziet er veelbelovend uit dus!

 

2017 gloort aan de horizon

Met nog maar een halve maand te gaan, gloort 2017 al aan de horizon.

Letters abstract background composition. International Day of the Book or World Book Days. Promotion of reading, publishing and copyright. Poster or banner design. Copyright concept. VectorDe afgelopen dagen is het misschien stil geweest op Facebook en hier op mijn blog, maar op de achtergrond wordt er, samen met andere schrijvers, een fantastisch plan gemaakt.  Het is zo mooi om te zien dat we, ook al schrijven we in verschillende genres, zulke overeenkomsten hebben. We delen eenzelfde passie: schrijven.

Voor 2017 staan er leuke dingen op de agenda!

Ik popel om mijn collega schrijvers te ontmoeten en onze plannen verder uit te werken. We staan aan het begin van iets moois.

Omdat het idee nog verder uitgewerkt moet worden, kan ik er nog niet teveel over vertellen. Maar zodra dat kan, lees je het hier of op mijn Facebook.

Neem alvast een kijkje bij mijn collega’s!
Klik de naam voor de website – indien beschikbaar –

Stefanie van Mol
Wilma Wuite
TM Zaan
Ninja Paap – Luijten
Judith Bos
Jos Kremers

Of de auteurspagina op Facebook

Stefanie van Mol
Wilma Wuite
TM Zaan
Judith Bos

Wat bracht de zomer van 2016?

Nu de meteorologische herfst op 1 september gearriveerd is, kijk ik terug op de zomer van 2016.DSCN9534

Begin juni heb ik een leuke middag beleefd bij Primera, toen ik mijn boek presenteerde. Wat heb ik genoten van de gesprekken met de lezers en geïnteresseerden. Een goed begin van de zomer dus.

Het Atria Project is tijdens de zomervakantie heel Europa door geweest, in de koffer met lezers mee. Nederland, België, Frankrijk, Griekenland en misschien nog wel veel meer landen waarvan ik het niet weet.

Bij dezen wil ik alle lezers bedanken die Het Atria Project gekocht hebben. Ik weet dat jullie al uitkijken naar het vervolg. De afronding van het tweeluik over Abby Ryan, De vloek van Bedaron, is deze zomer ook dichterbij gekomen. De proeflezers hebben het manuscript gelezen en momenteel ligt het bij de redacteur. De cover is af en gezien door een selecte groep om hem te ‘keuren’. Hun reacties waren allemaal positief.

Jullie zijn meegenomen in het ontstaan van het verhaal van John Water. Van het begin op 18 mei 2016 tot vandaag, telt het al meer dan 62.000 woorden. Dat zijn 249 pagina’s (A5). Het gaat goed, maar het verhaal is nog lang niet af. Ik vond de persoonlijke berichten van lezers, die aangaven het fijn te vinden om eens meegenomen te worden bij het ontstaan van een verhaal, erg leuk!

Tot slot heb ik tussen 1 juni en 1 september een aantal boeken gelezen die mij aangenaam verrast hebben:
Moordtocht van de Nederlandse Wilma Wuite (juli).
Het korte verhaal Vuurvlieg van Jen Minkman (augustus).
Children of Time van Adrian Tchaikovsky (augustus).
Miss Peregrine’s home for peculiar children van Ransom Riggs (ook augustus).

Mijn zomer was dus prima! Hoe was die van jullie?

 

Ik ben een verhalenverteller, geen taalpurist.

Op Schrijven Online las ik een leuke blog over taalfouten: helemaal actueel nu mijn manuscript bij de redacteur ligt! Zo wordt er bevestigd dat een foutloos boek schrijven bijna niet haalbaar is, hoe goed we ook ons best doen en hoeveel mensen het manuscript ook gelezen hebben.

Dat is ook de reden waarom ik mijn manuscripten laat lezen door proeflezers en laat redigeren door een professional: ik wil een zo foutloos mogelijk boek afleveren. 

Het is een mythe dat een schrijver foutloos schrijft, net zoals een chauffeur nooit een deukje in zijn auto of vrachtwagen rijdt. Dat betekent niet direct dat hij/zij niet kan rijden, het is meer een ‘oeps’ moment. Je kunt niet meer dan je best doen, toch?

Goed fout

Het overkomt de meest gerenommeerde schrijvers: tikfoutjes/taalfoutjes/zetfoutjes. Tik het maar eens in op internet; hordes (tekst)schrijvers vragen zich af hoe ze het eerste foutloze boek/stuk moeten schrijven en er zijn talloze mensen die tips geven. Geen wonder dus dat ik onzeker ben, als ik alle rode strepen in mijn manuscript zie wanneer ik het terug krijg van een proeflezer. ‘Hoe is het mogelijk dat ik dat gemist heb!’ denk ik, als ik de fout zie. 

Redacteurs zijn er niet voor niets. Ze hebben een antenne ontwikkelt voor fouten, kromme zinnen en onlogische samenvoegingen. Ik zie de redactie door een professional dan ook als een investering in mijzelf; hoe vaker men mij mijn eigen fouten laat zien, des te meer leer ik ervan. 

Tussen de eerste versie van mijn manuscript en de definitieve versie in de vorm van een boek, zitten dus veel correctierondes. En dat is bij andere (ook beroemde) auteurs niet anders. 

Ik ben nu eenmaal een verhalenverteller, geen taalpurist.

Woensdagmorgen update

de vloek van bedaron

De redacteur heeft het manuscript van De vloek van Bedaron in handen en werpt er een blik op. Dan is het manuscript na het verwerken van de op en aanmerkingen zo goed als klaar.

Ik heb een bonushoofdstuk toegevoegd, met meer achtergrondinformatie over Abby Ryan en nog veel meer. Ik kan er niet te veel van zeggen zonder een ‘spoiler’ weg te geven. Maar ik denk dat het een leuke aanvulling is voor jullie, de lezers.

Verder heb ik mijn aandacht verdeeld tussen promotie van Het Atria Project, het afronden van de cover van De vloek van Bedaron en het intikken van de op papier geschreven woorden van John Water. Het lijkt dubbel werk, is het in feite ook, maar ik krijg de tekst wel direct een tweede keer onder ogen.

De laatste dag van augustus alweer; met mooie recensies, veel geschreven en gelezen bladzijden, een hittegolf en truien weer was augustus een maand met van alles wat. Ik ben benieuwd wat september brengt!

 

Marcia, van Oog op de Toekomst, las Het Atria Project.

Marcia van Oog op de Toekomst kreeg van mij een recensie exemplaar van Het Atria Project. Waarom ik Marcia heb gevraagd om mijn boek te lezen? Omdat haar blog ontzettend leuk is. Haar recensies zijn doordacht, informatief en zien er ook nog eens goed uit. Neem eens een kijkje op haar blog!

Oog op de toekomst is een blog over Dystopia en Science Fiction. Hier vind je recensies van (YA) boeken en klassiekers, maar ook van films, series en games.

Lees wat Marcia van Het Atria Project vond:

HET ATRIA PROJECT: SPANNENDE PARANORMALE THRILLER MET EEN VLEUGJE SCIENCE FICTION

ALWEER EEN BEHOORLIJKE TIJD GELEDEN WERD IK BENADERD DOOR DE NEDERLANDSE SCHRIJFSTER URSULA VISSER MET DE VRAAG OF IK HAAR BOEK, EEN COMBINATIE TUSSEN FANTASY EN SCIENCE FICTION, WILDE RECENSEREN. HOEWEL DE SYNOPSIS ME NIET METEEN DEED STUITEREN VAN ENTHOUSIASME GAF IK GRAAG GEHOOR AAN HAAR VERZOEK. IK VIND HET TOF OM AUTEURS VAN EIGEN BODEM IN DE SPOTLIGHT TE ZEGGEN EN DE COVER ZAG ER VEELBELOVEND UIT..

Het atria project

In Het Atria Project maken we kennis met Abby Ryan, woonachtig in het Zuiden van Australië en beschikkend over de gave om herinneringen uit een vorig leven te zien. Haar vriendin Laura weet haar te overtuigen een groep mensen te ontmoeten die dezelfde gave hebben. Deze ene ontmoeting verandert hun leven drastisch; Het Atria Project zit de groepsleden op de hielen. Wanneer één van hen ontvoert wordt, zet de complete groep een reddingsactie op. Algauw raken ze verstrikt in een web van leugens, intriges en experimenten. Abby bevindt zich middenin een gevecht om te overleven – een gevecht dat zich niet alleen op aarde afspeelt, maar ook op de planeet Atria.

Wat Het Atria Project onderscheidt van de vele andere boeken die ik de afgelopen tijd las, is het feit dat we hier te maken hebben met volwassen personages. Ik vond het heel verfrissend en fijn om eens niet met tienerproblematiek geconfronteerd te worden. Wel vraag ik me af waarom het verhaal zich afspeelt in Australië. De omgeving wordt goed geschetst, maar ik zou het stiekem juist heel leuk gevonden hebben om zo’n stoer fantasy/science fiction verhaal te lezen dat zich afspeelt in Nederland.

Eigenlijk is de wereld waarin Het Atria project zich afspeelt heel realistisch, met uitzondering van de gave waarover Abby beschikt. In de eerste hoofdstukken is er enorm veel aandacht voor het alledaagse; denk aan details als je bord afspoelen voor je hem in de vaatwasser zet en het katje van de buurman dat steeds aan komt lopen. Vanaf het moment dat Abby in contact komt met haar lotgenoten – wat voor mij persoonlijk trouwens een term is die de lading niet helemaal dekt – krijgt het boek meer vaart; ik kon niet stoppen met lezen en was ontzettend benieuwd naar hoe het verhaal verder zou gaan.

Het atria projectDe eerste helft van Het Atria Project leest als een spannende paranormale thriller. Totaal niet het type boek wat ik normaal lees, maar ik werd compleet meegesleept in het verhaal van Abby. Ik wilde weten hoe het verhaal in elkaar stak: Wie zijn de good guys en wie debad guys? Wie kan Abby vertrouwen en wie niet? Ik weet het nog altijd niet 100% zeker, want Ursula Visser houd je het hele boek in spanning.

Pas vanaf hoofdstuk twaalf krijgt het boek een meer science fiction achtig tintje. Er blijkt een andere planeet aan de pas te komen (geen spoiler, het staat al in de samenvatting!) en de spanning loopt nog hoger op. Misschien is de opbouw naar de onthulling over planeet Atria iets te lang, al zorgt dit wel een goede karakterschets van Abby. Ze leeft op de klok, is altijd stipt op tijd, werkt nauwkeurig en netjes. Ze houdt van boeken en is de bazin van een eigen boekwinkel. Je krijgt echt een band met dit personage en begrijpt waarom ze bepaalde beslissingen maakt. Toch kan ik me voorstellen dat mensen hierdoor te vroeg afhaken: ze verwachten misschien een hoger fantasy en/of science fiction gehalte in het verhaal – terwijl dat pas gedurende het verhaal tevoorschijn komt.

Tegen het einde werd het plot soms iets te ingewikkeld. Misschien was het mijn vermoeidheid omdat ik alles aan één stuk door wilde lezen, maar sommige dingen begreep ik niet helemaal. Het personage Jarod is voor mij persoonlijk nog altijd een mysterie.

Het Atria Project is een boek dat ik door de synopsis niet snel zou oppakken, maar dat me aangenaam wist te verrassen. Het verhaal leest als een trein en is te omschrijven als een originele paranormale thriller die halverwege opeens een tintje science fiction blijkt te hebben. Het boek komt misschien iets te traag op gang en mist aan het einde wat extra duiding, maar het was een welkome afwisseling om eens te lezen over volwassen hoofdpersonages. Ursula Visser is erin geslaagd deze personages heel realistisch neer te zetten. Bovendien is ze een ster in het creëren van intriges; ik heb nog altijd geen idee wie Abby precies is en wie ze kan vertrouwen en wie niet. Het Atria Project heeft me met enorm veel vragen achter gelaten en ik ben nieuwsgierig naar meer; ik kijk zeker uit naar het vervolg!

Het atria projectTitel: Het Atria Project | Auteur: Ursula Visser | Uitgeverij: Brave New Books | Jaar van verschijnen: 2015 Aantal pagina’s: 300 | Beoordeling: ★★★★☆

Met dank aan Ursula Visser voor het opsturen van een recensie-exemplaar!

Dinsdag update

De digitale stilte is oorverdovend geweest afgelopen week. De oorzaak was en is eigenlijk nog steeds, een erg pijnlijke rug door een verkeerd opgetilde doos. Lang zitten gaat dus niet. Dat is lastig als je wilt schrijven.

Het zal je wellicht verbazen maar schrijvers zijn ook maar mensen.

Het voordeel is wel, dat ik tijd genoeg had om het werk van andere schrijvers te lezen. Zie hier het bewijs. Het boek Children of Time is bijna uit! Zeshonderd bladzijdes telt het boek, in kleine le20160816_144748tters. Een sciencefiction boek dat, naar mijn mening,  een heel ander licht werpt op spinnen. Ja, die hebben namelijk een hoofdrol in dit boek. En het zijn niet zomaar spinnen! Nog even het laatste stukje lezen en dan weet ik hoe het af loopt.

John Water heeft zich niets aangetrokken van mijn rug en heeft onder protest (hij eiste dat ik de op papier geschreven woorden ging tellen – duh- ) zijn verhaal verder uit de doeken gedaan. Ik zei de vorig keer al dat hij concurrentie had gekregen van een vrouwspersoon: zij heet Valerie Smid. Zij tettert ondertussen in mijn andere oor om ook gehoord te worden. Ze kan er niets aan doen, zij denkt dat zij de enige is die iets te vertellen heeft. Ze weet nog niets van John’s bestaan. Oh! Heb ik daar nu een spoiler verklapt?

Goed, ik duik weer in het papier. Tot de volgende keer. Met gezonden pijnloze rug hoop ik.

 

Vrijdag update

Half Nederland is op vakantie. En Het Atria Project is door velen meegenomen over de grens: België, Frankrijk, Kreta…

Een tijdje geleden schreef ik in mijn blog dat ik recensie exemplaren verstuurd heb van Het Atria Project. De recensenten ontvangen gratis het boek, in ruil voor een recensie. Ik heb bij de selectie van de mensen niet gekeken welk genre ze normaal gesproken lezen. Dat kan een risico zijn als het genre waarin ik schrijf hen helemaal niet ligt, maar het kan je ook op een andere manier naar je boek leren kijken. Je doelgroep beter bepalen en een eerlijk beeld geven wat mensen van je boek vinden en waarom ze het erg mooi of juist minder vinden.

Celine, van Portable Magic, heeft onlangs een recensie-exemplaar gelezen en eerlijk haar mening gedeeld over wat zij van Het Atria Project vond. Haar recensie heb ik ‘herblogd’ op mijn wordpress. Meer recensies en reviews lees je hier.

Het tweede en laatste deel van het verhaal van Abby Ryan is door alle proeflezers, gelezen. De op- en aanmerkingen heb ik verwerkt. De vloek van Bedaron telt nu 95.787 woorden (inclusief dankwoord). Een kleine 4.000 woorden minder dan Het Atria Project.
Mijn agenda is nogal vol geweest en ook de komende tijd moet ik in spagaat om het schrijven, corrigeren, coverontwerpen te delen met ‘het gewone’ leven. Doordat ik mijn aandacht moet verdelen, lijkt het misschien alsof er niets gebeurt, maar achter de schermen ben ik druk bezig om de cover af te maken en de puntjes op de I te zetten.

Daarnaast heb ik gespeeld met de gedachte om in het einde van het boek extra informatie toe te voegen over de achtergrond van Abby Ryan. De afweging is: voegt het iets toe, is het leuk voor de lezer?  Of moet je sommige dingen laten zoals het is. Ik kan natuurlijk ook kiezen om een gratis bijlage downloadbaar te maken voor de lezers. Ik ben er nog niet uit.

Ondertussen is het verhaal van John Water een nieuwe fase in gegaan. Als vingers spreidt de verhaallijn zich uit: alsmaar verder en dieper in de wereld van John. En hij mag dan wel de ‘leading man’ van het verhaal zijn, hij krijgt geduchte concurrentie van een dame. 49342Dat had hij niet zien aankomen, kan ik je zeggen. Alsof hij zijn handen al niet vol genoeg heeft aan zijn eigen leven!

Hiernaast de actuele status van het aantal woorden.

Ten slotte wens ik iedereen die vakantie heeft of krijgt een fijne tijd.