Zaterdagavond update.

Gisteren schreef ik in een korte blog dat juni in een razend tempo voorbij is gevlogen. De tijd lijkt wel steeds sneller te gaan. Mijn tijd verdeel ik zo goed mogelijk; partner, mijn baan, schrijven, lezen, promotionele activiteiten, blog. Soms kan ik niet alles even veel aandacht geven. Er gaat nu eenmaal niet meer dan vierentwintig uur in een dag. En ik zorg ervoor dat ik ook genoeg tijd heb om te ontspannen. Want dat zijn de momenten waarop ik me op kan laden. De beste mani20160702_110857er om mijn hoofd op ‘uit’ te zetten is te wandelen. Zul je net zien dat juist dan de meest geniale ideeën in mijn hoofd komen.

English readers.
Ik heb een paar items toegevoegd voor mijn Engelse volgers op Facebook die hier, op mijn wordpress blog, ook vaak een kijkje nemen. Tot nu toe waren er slechts een paar verhalen beschikbaar voor hen (die ze niet hoefden te vertalen). Nu heb ik informatie over Abby Ryan en John Water toegevoegd.

Over John gesproken…
De oplettende lezer heeft al gezien dat een eerste opzetje van de flaptekst/ het plot geplaatst is onder John says… Ik ga er in de loop der tijd vast nog aan sleutelen. Maar hier is ‘ie dan:

Vanaf het moment dat John Water geboren is, weet hij dat hij anders is. Hij is ouder dan zijn lichaam doet vermoeden. Al gauw blijkt dat degene die met zijn leven speelde dit met opzet heeft gedaan. Hij heeft twee opties: doorgaan met zijn leven zoals hij dat nu doet, of op zoek gaan naar zijn oorsprong. Wat dat ook mag zijn. 

Wat moet hij doen, als zijn keuze niet voldoet aan zijn verwachting? Kan hij terug naar het leven en de persoon die hij was? Of blijft hij wie hij werkelijk is? En…is er wel een verschil? Er is maar één persoon die hem kan helpen. Maar dat wat John vraagt, gaat in tegen alles waar deze persoon in geloofd.

Ondertussen is John’s verhaal gevorderd tot 38.406 woorden. Het gaat minder snel dan in het begin, omdat ik de hoofdlijnen nu vast heb gelegd. Nu begint het uitwerken ervan. Dat vergt meer tijd. De details komen in beeld, de scenes worden uitgediept en de personages krijgen nog meer een eigen ‘stem’. Het verhaal begint nu echt tot leven te komen!

Het Atria Project.
Vandaag ko20160702_154828n ik weer een lezer blij maken met een gesigneerd exemplaar van Het Atria Project. Helaas kon zij niet bij de boekpresentatie zijn, dus ging ik naar haar. Ik vind het telkens weer bijzonder om een boek te mogen signeren. En helemaal om een lezer te spreken. Wat hen aantrekt in een verhaal, de kaft. Iedere keer is het weer spannend om te horen wat ze van Het Atria Project vinden.

Ik ben dankbaar voor iedere lezer en ben erg blij dat het boek zo goed ontvangen wordt.

Over schrijven en signeren.

Vandaag was een mooie dag. Het begon met een paar uur schrijven. Ik zat snel in de flow, dus die uren waren zo voorbij. Hoewel ik mijzelf voor had genomen om aan het laatste hoofdstuk* te beginnen, wijk ik toch telkens weer af naar losse draadjes die in de rest van het boek aan elkaar geknoopt moeten worden. 

Dus hop ik van het laatste hoofdstuk weer terug ergens in het boek. Zo werk ik nu eenmaal. Het maakt voor het eind niet veel uit, want dat staat toch al vast. Maar voor mij is het een hulpmiddel om ‘scherp’ en trouw te blijven aan mijn verhaal. Want het moet gewoon kloppen, van begin tot het einde.

Tijdens zo’n schrijfuurtje afgelopen week, bedacht ik me plotseling dat er erg interessante personages in het verhaal zijn die eigenlijk een grotere diepgang verdienen, maar waarvoor eigenlijk geen plaats is in het boek. Omdat het nu eenmaal vanuit het perspectief van Abby Ryan is geschreven. Ik heb zelf een hele geschiedenis bedacht en opgeschreven voor alle personages, maar daarvan kan ik maar een klein gedeelte gebruiken in het boek. Zou het niet mooi zijn, dacht ik van de week, dat die personages ook ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen? En daar ga ik alweer, mijn fantasie slaat los… Ik moet mijzelf dan echt tot de orde roepen, want na dit boek heb ik nog drie andere ideeën op de plank liggen die al deels uitgewerkt zijn. Toch laat het me niet los. Dus wie weet.

Daarnaast heb ik een aantal vragen gekregen of het boek Leven uit een Koffer nog eens uitgegeven gaat worden. Hoewel ik het boek in 2005 al uitgebracht heb bij een POD publisher, trekt het idee van een jaar rondreizen met openbaar vervoer en het idee erachter mensen toch aan. Nu wil het geval dat ik al begonnen ben met het herschrijven van het reisverhaal; wat uitgebreider ingaan op bepaalde items, en meer aantekeningen erin verwerken. Nu was het de bedoeling dat ik het voor mijzelf nog eenmaal wilde maken. Je kunt immers ook een boek op POD basis laten drukken. Je kunt dan één boek laten maken. Ach, wie weet komt het er toch nog eens van.

signeren2Ten slotte, heb ik vandaag een boek gesigneerd. Ik had de belofte via Facebook gedaan. En vandaag heb ik die belofte ingelost.
Het was leuk om met een lezer te bespreken wat haar aantrekt in een boek, wanneer zij leest en wat. Ik ben benieuwd naar haar reactie als ze het boek uit heeft.

Dat zij uit het dorp komt waar ik geboren ben, maakt het nog specialer voor mij. Maar, dat maakt het voor haar ook lastiger zei zij; om het boek los te zien van mij als persoon. Niet te denken dat ik de hoofdpersoon ben, maar dat Abby Ryan een fictief persoon is. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of ze toch iets van mij in Abby herkend. Want ik heb vaker gehoord dat personages toch trekjes van de schrijver vertonen. Dat kan ik me wel voorstellen, omdat je ook wel uit je eigen ervaring put.

Al met al, een hele mooie dag.

 

*laatste hoofdstuk van het vervolg van Het Atria Project.