Notitieboekje, waar zou ik zijn zonder je?

Boekenkast, Nieuws

Inspiratie kan op de vreemdste momenten in me opkomen: terwijl ik wandel, afwas, schoonmaak, strijk of als ik onderweg ben en voor je uit zit te staren in de auto (ik carpool).20160628_070858

Meestal heb ik mijn notitieboek bij me. Soms neem ik hem niet mee, omdat ik denk dat ik gerust zonder kan. Juist dan zul je zien dat de wildste ideetjes in me op komen. Ik scharrel een stuk papier
op en schrijf het idee op. Ik heb ook al eens een heel epistel in mijn notitieblok van de telefoon zitten tikken. Geen goed idee trouwens (kleine letters).

Je ziet dat er verschillende losse vellen in het boek zitten. Dat zijn dan van die – ik heb je niet bij me – momenten. Het handige van dit boek is, dat het verschillende schutbladen heeft na – zoveel- pagina’s. Iedere idee komt achter een ander schutblad. Zo heb ik ook nog de ruimte om wat uit te werken.

 

Voor Het Atria Project en De vloek van Bedaron heb ik twee A4 schrijfblokken volgeschreven, plus een klein boekje (zie hieronder), dat handig was voor in de tas. En dat, terwijl ik het meeste direct op de computer intik.boekje klein

Daarnaast zijn er tijden dat ik helemaal geen zin heb om de computer aan te zetten. Nee, ik moet op dat moment schrijven. Papier werkt dan het beste voor mij. Alleen van het gevoel van papier word ik al blij. Hetzelfde heb ik trouwens met het lezen van boeken. Doe mij maar een boek in plaats van een schermpje (E-Book). Maar ik dwaal af…

Ik ben blij met mijn notitieboeken omdat ik nu precies kan zien hoe de verhaal van Abby en haar vrienden begonnen is. De research die ik gedaan heb: klopt de stand van de sterren wel bij het jaargetijde, hoe is de temperatuur daar op dat moment? Daar zijn best veel uren in gaan zitten. Als ik een verhaal vertel wil ik wel dat de feiten kloppen.

Je ziet een klein deel van de shortlist van de personages uit het boekje steken (om geen spoilers weg te geven heb ik maar een klein randje laten zien). Dat is een geheugensteuntje zodat ik niemand kan vergeten. Het is immers de bedoeling dat ieder verhaaldraadje een einde krijgt. De connectie tussen de personages en de verhaallijn op papier zetten helpt daarbij. Ik heb zelfs een hele stamboom gemaakt van Abby Ryan. Misschien zet ik die ooit nog eens hier op mijn blog.

In mijn boekenkast staat een al gloednieuw notitieboek te wachten. Maar eerst deze vol schrijven, tekenen en knutselen…

 

*Note to self* ‘Vandaag begin ik aan het laatste hoofdstuk.’

Geen categorie, publicaties

blaadjes verfrommeld

Tussen alle promotieactiviteiten en het maken van een nieuwe cover voor Het Atria Project door, schrijf ik verder aan deel twee van Abby’s verhaal. Ondertussen is de 80.000 woorden grens ruim gepasseerd. De verhaallijntjes komen samen en ik sta op het punt het verhaal af te ronden met de finale: het laatste hoofdstuk. Er staat nog geen woord op papier van de finale, maar het zit allemaal in mijn hoofd.

Maar, ik merk dat ik aan het uitstellen ben. Ben ik wel klaar om afscheid te nemen van Abby Ryan? Dit deel is immers het laatste. Er is zoveel gebeurd met haar en ze zit zo in mijn bloed, dat ik Abby enorm ga missen als haar verhaal verteld is.

Maar het moet, want ik wil het boek nog in 2016 uitgeven. Dat is een deadline die ik mijzelf gesteld heb. Ik heb alweer een mijlpaal bereikt: 82.223 woorden. Het zegt eigenlijk niets. Ik heb het al eerder gezegd: een verhaal is verteld als het verteld is, onafhankelijk hoeveel woorden het telt.

Oké, laptop aan…daar gaat ie dan. De laatste verhaallijnen opschrijven en dan…

De finale.