Vierkante oogjes

Toen ik gisteren de woordenteller op 24.361 gezet had na een paar zeer productieve dagen (schrijfuren verdeelt over zaterdag, zondag, maandag en donderdagavond), dacht ik dat de 30.000 grens voorlopig niet gehaald zou worden. Dus schreef ik gisteren tijdens de donderdagavond update dat, mocht ik de 30.000 halen vandaag ik zou verklappen waar het verhaal van John Water zich afspeelt.

Vanmorgen tussen tien en vanmiddag één uur, heb ik zitten ploeteren op nog geen 1.000 woorden. Ik kon maar niet op gang komen en dacht; heb ik een keer het rijk voor mij alleen, krijg ik ‘niets’ uit de vingers. Zuchtend en steunend zat ik achter de laptop en John hield zijn kaken stijf op elkaar. Iets na enen dacht ik; uit met de laptop ik ga iets anders doen. Ik was gewoon nog te moe van gisterenavond. En wat doe je dan als je even ergens anders, of beter; nergens aan wilt denken? Juist: dweilen.

Terwijl de emmer vol liep met heet water (dat kan geen toeval zijn), kwamen de eerste scenes alweer in mijn hoofd. In de gang, begonnen mijn hersens enigszins normaal te werken. Tegen de tijd dat ik de emmer sop omkieperde in de wasbak kon ik niet wachten om weer aan de slag te gaan.

Ik ging zitten en legde de scenes als een gek vast, daarna werkte ik ze verder uit. Om iets over negen was de grens bereiktJohn 30007: 30.000.

En ja, belofte maakt schuld.

Het verhaal van John Water speelt zich af in Noord Engeland.

Ga je nu ook zijn naam anders uitspreken?

Ondertussen heb ik vierkante oogjes van het turen op het scherm. Voorlopig zal het bij dit aantal blijven, de eerstkomende dagen heb ik weinig schrijftijd.

Nu gun ik mijn arme oogjes de broodnodige rust… Bedankt voor het lezen en een fijne nacht/dag*

*doorstrepen wat niet van toepassing is.

Donderdagavond update

Proeflezen:

Vanavond hebt ik de laatste opmerking van een proeflezer verwerkt. Het was een typefoutje die ik in de haast van het schrijven had gemaakt. Natuurlijk heb ik het verhaal nagelezen, maar ik verbaas me er telkens over hoe gemakkelijk je over je eigen fouten heen leest.

Je hersens doen gekke dingen met je. Vaak zijn er helemaal geen klinkers nodig, maar kun je toch lezen wat er staat.
Zo kan het zomaar dat ik leesblind ben voor mijn eigen tekst. Natuurlijk helpt het niet dat ik het verhaal al verschillende keren gelezen en geredigeerd heb. Ik weet gewoon wat er moet staan. En dan blijven de typefoutjes onopgemerkt.

Dat is de waarde van een proeflezer. Die kijken niet alleen of het verhaal klopt, lekker loopt qua zinsopbouw en of je typefouten maakt. Ze kijken ook of er genoeg vaart in zit. Want zeg nou zelf: als je proeflezer al in slaap valt…
Zij kennen het verhaal niet. Voor hen is ieder woord ‘fris’. Het grappige is; als ik een stuk terug krijg en het door de proeflezer met rood is aangegeven dat er een fout zit, dat ik dan soms twee keer de zin moet lezen om de fout te zien. Gewoon omdat ik weet wat er moet staan. Raar hoor, die hersens!

John Water:

Ik heb John een beetje in zijn eigen sop gaar laten koken de afgelopen twee dagen. Tja, het is niet aardig van mij, gezien de penibele situatie waarin hij nu zit.

Maar ja… Ik wilde toch graag De vloek vjohn 24361an Bedaron ‘opknappen’.

Desondanks zijn er wel een aantal woorden bij gekomen… Iets meer dan 4.000.

Morgen zal ik weer naar hem luisteren. Ik zal wel oordoppen in moeten doen, hij heeft twee dagen zijn mond moeten houden. Mocht ik de 30.000 woorden grens halen (en dat is erg optimistisch van mij) dan zal ik verklappen waar het verhaal zich afspeelt.

Vaderdag:

Zondag is het Vaderdag. Heb je geen idee wat je moet geven? Denk dan eens aan Het Atria Project, of een ander boek. Koop het bij je plaatselijke boekwinkel, ze zullen er blij mee zijn dat je hen steunt.

Het Atria Project ligt bij Primera Ulft en is online te koop bij Bol en een gesigneerd exemplaar kun je bij mij kopen.

 

 

Zondag was Genietdag (insert smile).

Afgelopen zondag was een succesvolle dag. Vol spanning heb ik er naar uitgekeken en een beetje onwennig stond ik bij de Primera achter mijn tafeltje.

Maar al gauw was de spanning weg, mede dankzij Carola en haar collega’s. Met verse koffie en Ulftse koek, stond ik glimlachend te wachten tot voorbijgangers me over Het Atria Project vragen durfden te stellen. En vragen deden ze…

Een enthousiaste jonge man (ik denk 13 jaar) vroeg me ‘Hoeveel boeken gaat u nog schrijven?’. Dat vond ik een leuke vraag. Mijn antwoord: dat ik het niet weet. Dat het afhankelijk is van de inspiratie die ik krijg. Maar dat ik wel bezig ben met twee andere boeken. Hij vond het maar knap dat ik dat kan.

Een mevrouw stond lang te twijfelen, maar dacht dat het verhaal toch net iets te spannend zou zijn voor haar. De man die ik erna sprak complimenteerde me dat ik hem zo enthousiast kon maken: ‘Het spettert eraf,’ zei hij. Zo heb ik menig (potentiele) koper gesproken, kaartjes uitgedeeld en was de middag om voor ik het wist.

Wat heb ik staan genieten.

Een paar kopers van het boek zijn er dezelfde dag al in begonnen. Ik kreeg via mijn Facebook pagina  al berichtjes dat ze Het Atria Project niet weg konden leggen. En een lezer liet me die avond weten, dat ze het boek al uit had: 300 pagina’s verslonden. Nu wacht ze vol spanning op meer!

Meer kan ik me niet wensen, lezers die meer dan tevreden zijn. Dat doet me goed.

Ten slotte werd ik verrast dat er al een stukje over mij in de digitale krant van Oude IJssel stond. Lees het stuk hier.

Gisteren en vandaag heb ik schrijfvrij gehad. Om even bewust stil te staan en te genieten. Het is maar goed dat John Water zaterdag een woordenwaterval was. Bericht gemist? Klik dan hier.

05-06 019

Het Atria Project te koop via:

  • Primera Ulft of bij uw eigen boekenwinkel!
  • Bol.com (paperback en E-book)
  • Kobo (E-book)
  • en gesigneerde exemplaren via mij (stuur me een bericht).

 

 

Lees verder

John says….

De wereld van een boek schrijven is voor velen iets abstracts. Het boek ligt in de winkel, je koopt het en dat is dat. Maar ben je nooit nieuwsgierig naar het proces wat er vooraf gaat bij het uitkomen van een boek?

Writersblock, schrijf flow, mindmappen, personages, verhaallijnen, deadline, woorden-tellen-obsessie? Het zal je niet verbazen dat schrijvers deze termen vaak gebruiken.

Nieuwsgierig geworden?

Met regelmaat zal ik jullie meenemen in de wereld van John Water.
Je hebt de woordenteller vast al gezien op mijn startpagina. Hier zie je de woorden die John ‘gesproken’ heeft. Het aantal probeer ik netjes bij te houden. Zo wil ik jullie meenemen in het ontstaan van een nieuw manuscript, een nieuw verhaal en misschien een nieuw boek als ik het goed genoeg vind.

Welk genre is het?

Het is een science fiction verhaal, met een vleugje fantasy en romantiek. Natuurlijk is het lastiger om dan een ‘label’ op mijn boek te plakken. Maar waarom zou ik bij één afgebakend genre blijven? Is dat niet waar het bij het schrijven om gaat? Buiten je grenzen kijken; je fantasie de vrije loop laten!

 

 

De eerste 38.000   49.000 60.000 woorden zijn al genoteerd en John heeft nog veel meer te vertellen…
Oh, zie je het aantal woorden af en toe minder worden? Dan schrap ik een deel van wat John heeft verteld. En dan maar hopen dat hij er niet achter komt!

 

Over schrijven en signeren.

Vandaag was een mooie dag. Het begon met een paar uur schrijven. Ik zat snel in de flow, dus die uren waren zo voorbij. Hoewel ik mijzelf voor had genomen om aan het laatste hoofdstuk* te beginnen, wijk ik toch telkens weer af naar losse draadjes die in de rest van het boek aan elkaar geknoopt moeten worden. 

Dus hop ik van het laatste hoofdstuk weer terug ergens in het boek. Zo werk ik nu eenmaal. Het maakt voor het eind niet veel uit, want dat staat toch al vast. Maar voor mij is het een hulpmiddel om ‘scherp’ en trouw te blijven aan mijn verhaal. Want het moet gewoon kloppen, van begin tot het einde.

Tijdens zo’n schrijfuurtje afgelopen week, bedacht ik me plotseling dat er erg interessante personages in het verhaal zijn die eigenlijk een grotere diepgang verdienen, maar waarvoor eigenlijk geen plaats is in het boek. Omdat het nu eenmaal vanuit het perspectief van Abby Ryan is geschreven. Ik heb zelf een hele geschiedenis bedacht en opgeschreven voor alle personages, maar daarvan kan ik maar een klein gedeelte gebruiken in het boek. Zou het niet mooi zijn, dacht ik van de week, dat die personages ook ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen? En daar ga ik alweer, mijn fantasie slaat los… Ik moet mijzelf dan echt tot de orde roepen, want na dit boek heb ik nog drie andere ideeën op de plank liggen die al deels uitgewerkt zijn. Toch laat het me niet los. Dus wie weet.

Daarnaast heb ik een aantal vragen gekregen of het boek Leven uit een Koffer nog eens uitgegeven gaat worden. Hoewel ik het boek in 2005 al uitgebracht heb bij een POD publisher, trekt het idee van een jaar rondreizen met openbaar vervoer en het idee erachter mensen toch aan. Nu wil het geval dat ik al begonnen ben met het herschrijven van het reisverhaal; wat uitgebreider ingaan op bepaalde items, en meer aantekeningen erin verwerken. Nu was het de bedoeling dat ik het voor mijzelf nog eenmaal wilde maken. Je kunt immers ook een boek op POD basis laten drukken. Je kunt dan één boek laten maken. Ach, wie weet komt het er toch nog eens van.

signeren2Ten slotte, heb ik vandaag een boek gesigneerd. Ik had de belofte via Facebook gedaan. En vandaag heb ik die belofte ingelost.
Het was leuk om met een lezer te bespreken wat haar aantrekt in een boek, wanneer zij leest en wat. Ik ben benieuwd naar haar reactie als ze het boek uit heeft.

Dat zij uit het dorp komt waar ik geboren ben, maakt het nog specialer voor mij. Maar, dat maakt het voor haar ook lastiger zei zij; om het boek los te zien van mij als persoon. Niet te denken dat ik de hoofdpersoon ben, maar dat Abby Ryan een fictief persoon is. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of ze toch iets van mij in Abby herkend. Want ik heb vaker gehoord dat personages toch trekjes van de schrijver vertonen. Dat kan ik me wel voorstellen, omdat je ook wel uit je eigen ervaring put.

Al met al, een hele mooie dag.

 

*laatste hoofdstuk van het vervolg van Het Atria Project.

 

*Note to self* ‘Vandaag begin ik aan het laatste hoofdstuk.’

blaadjes verfrommeld

Tussen alle promotieactiviteiten en het maken van een nieuwe cover voor Het Atria Project door, schrijf ik verder aan deel twee van Abby’s verhaal. Ondertussen is de 80.000 woorden grens ruim gepasseerd. De verhaallijntjes komen samen en ik sta op het punt het verhaal af te ronden met de finale: het laatste hoofdstuk. Er staat nog geen woord op papier van de finale, maar het zit allemaal in mijn hoofd.

Maar, ik merk dat ik aan het uitstellen ben. Ben ik wel klaar om afscheid te nemen van Abby Ryan? Dit deel is immers het laatste. Er is zoveel gebeurd met haar en ze zit zo in mijn bloed, dat ik Abby enorm ga missen als haar verhaal verteld is.

Maar het moet, want ik wil het boek nog in 2016 uitgeven. Dat is een deadline die ik mijzelf gesteld heb. Ik heb alweer een mijlpaal bereikt: 82.223 woorden. Het zegt eigenlijk niets. Ik heb het al eerder gezegd: een verhaal is verteld als het verteld is, onafhankelijk hoeveel woorden het telt.

Oké, laptop aan…daar gaat ie dan. De laatste verhaallijnen opschrijven en dan…

De finale.